,,Misschien is dit wel het béste festival van Nederland!” Sharon den Adel tuurt over een zee van tienduizenden koppen, geflankeerd door vrolijk oplichtende kermisattracties. ,,We kijken hier écht onze ogen uit.”
Het is de derde keer dat Within Temptation de Zwarte Cross aandoet. Waar de band normaliter immense arena’s en duistere metalfestivals domineert, staan ze nu op een weide waar even later volkszanger Jannes zijn tranentrekkers door dezelfde microfoon slingert.
Een volstrekt krankzinnige setting. Maar zodra de brute, stampende openingstrack We Go to War als een donderwolk over Lichtenvoorde rolt en Den Adel in een met goud afgezette jurk tevoorschijn komt, klopt het ineens. Helemaal, zelfs.
Ondanks het stevigere genre ten opzichte van de rest van de dag, staat de immense festivalweide afgeladen vol. Zelfs op de stastribunes naast het podium kun je geen speld meer laten vallen.
Het decor is weer smullen geblazen. Twee gigantische, vervallen kasteelpilaren doemen op op het podium, badend in de onheilspellende mist van een overijverig blik aan rookmachines.
Kleiner podium én decor
De band laat de metershoge vlammenwerpers, die Graspop nog in vuur en vlam zetten, vanavond thuis. Vermoedelijk een praktische keuze voor dit iets compactere podium. We missen ze geen seconde. Ook de lange catwalk ontbreekt. Bospop kreeg onlangs nog vier gotische pilaren voorgeschoteld, Zwarte Cross moet het doen met de helft.
Toch pakt die schaalverkleining fantastisch uit. Zonder catwalk heeft Den Adel nergens om naar uit te wijken. Ze zoekt intens contact met de zwetende massa vooraan en pakt continu haar momentjes met de muzikanten om haar heen. Het resultaat schittert op de planken: we zien een Within Temptation dat waanzinnig goed op elkaar is ingespeeld. Een geoliede machine.
Harde muur van gitaargeweld
Zodra Den Adel haar masker afwerpt voor titeltrack Bleed Out, ontpopt de frontvrouw zich tot de engelachtige verschijning die Europa al decennia in een ijzeren greep houdt. Ze kronkelt, zwiert en zweeft. En die stem? Die snijdt nog altijd moeiteloos door merg en been.
Met het furieuze The Reckoning denderen we een onvergeeflijk harde muur van gitaargeweld tegemoet. Het razendsnelle Faster en het snoeiharde, groovende Wireless bewijzen direct daarna dat het relatief nieuwere werk live staat als een huis. Het knalt, het schuurt en het ademt pure overtuiging, precies zoals het hoort.
Katapultstunt
Dat de verbazing van Den Adel over het festival terecht is, blijkt wel uit het absurde, geniale totaaltheater dat Zwarte Cross heet. Kunst, tientallen dampende podia, ronkende motorcross, en zelfs een gaycafé met extravagante dragqueens. Alles mag, alles kan.
Alleen de roemruchte katapultstunt kende dit weekend een donker randje. Twee waaghalzen vlogen 75 meter door de lucht, en dat ging niet zonder gevolgen. Donderdag belandde stuntman Jim van Nes in het ziekenhuis. Vrijdag bezeerde Laurent Arrabito zijn enkel bij de landing. De organisatie besloot de resterende stunts te schrappen.
‘Deze is voor jullie’
Terug naar de weide. Terug naar de urgentie van Within Temptation. Zoals gezegd behoort de band niet voor niets tot de absolute top. Het recente album Bleed Out (2023) luidde een gedurfd nieuw tijdperk in, ramvol krachtige songs over verzet, vrijheid en bloedige menselijkheid.
Dat maatschappelijke engagement dragen ze live actief uit. De sfeer slaat om wanneer Sharon de stilte laat vallen over het leed in de wereld. Ze wijst resoluut naar plekken als Iran, Amerika en Gaza. ,,Daar gebeuren minder goede dingen”, stelt ze. Ook de lhbti-gemeenschap krijgt haar onvoorwaardelijke steun. Ze wijst naar een groepje dolenthousiaste fans op de eerste rij die zich op die manier identificeren. ,,Deze is voor jullie,” klinkt het stellig.
Vervolgens galmen de iconische beginklanken van Stand My Ground over het veld. Een collectief kippenvelmoment. Hier staat een band op de toppen van hun kunnen. Ze verkochten miljoenen albums, sleepten talloze awards binnen en vulden arena’s wereldwijd, maar klinken vanavond hongeriger dan ooit. Die majestueuze status maken ze vanavond in Lichtenvoorde volledig waar.
Masterclass in dynamiek
De setlist is en blijft een masterclass in dynamiek. In the Middle of the Night beukt er genadeloos in. Tijdens What Have You Done brult het hele veld de teksten luidkeels mee tot achteraan de eettentjes. Een grappig detail voor de meeschrijvende puristen: The Howling prijkte wel degelijk op de geprinte setlist bij de mengtafel, maar de band slaat de track vanavond ijskoud over. Balen!
Via het symfonische epos Paradise (What About Us?) werkt het zestal onverbiddelijk toe naar de onbetwiste oerknal. De nostalgie druipt er vanaf als de eerste noten van Ice Queen de weide in een euforische, springende massa veranderen.
En dan, de ultieme afsluiter: Mother Earth. Gitaren janken een laatste keer, de drums vuren een mitrailleursalvo af en tienduizenden kelen brullen de hemelse koren mee. Genieten!
Zwarte Cross bewijst dit jaar opnieuw waarom het een onmisbare, heerlijk tegendraadse speler in het huidige festivallandschap is. Het festival omarmt de chaos, faciliteert de gekte, maar boekt wel gewoon de absolute rockelite. Within Temptation leverde vanavond geen standaard, plichtmatige show af, maar een ware blockbuster in volle versnelling. Een overweldigende triomftocht van een band die de troon na dertig jaar nog altijd ferm en compromisloos bezet houdt. Jannes mag dan zenuwachtig klaarstaan in de coulissen, de Achterhoek trilt vannacht na op de fundamenten van symfonische metal. Beter wordt het domweg niet.
