Een muur van fuzz. Dat is het eerste wat je voelt als de meedogenloze openingsriff van ‘Mind Control’ de grote zaal van Bibelot in wordt geslingerd. In die eerste drie, bikkelharde minuten vat de Zweedse stonerformatie Truckfighters direct even samen wat ze al twintig jaar lang prediken. En hoe.
Alle ogen in de donkere, dampende zaal fixeren zich onmiddellijk op gitarist Niklas Källgren, voor intimi gewoon Dango.
De man heeft onmiskenbaar een ouwe kop gekregen, de eindeloze kilometers asfalt en gruizige backstages eisen uiteindelijk bij iedereen hun tol. Maar zijn outfit vertelt vanavond een ander, volstrekt absurd verhaal. Een blote blubberbast, een belachelijk kort rood broekje en hoog opgetrokken, foute sportsokken mét het eigen bandlogo.
Een wandelende midlifecrisis? Misschien. Maar zodra hij zijn eerste akkoord aanslaat, zie je een ontketend beest dat de tijdlijn lachend een halt heeft toegeroepen.
Geen seconde staat hij stil. Hij deinst op en neer, maakt zijn kenmerkende korte huppeltjes, trekt gekke bekken en draait 180-graden rondjes alsof hij net een liter energiedrank achter de kiezen heeft. Maniakaler krijg je ze niet.
Gruizige woestijnsound
Door die maniakale, bijna kinderlijke onbevangenheid zou je bíjna vergeten wat een begenadigd muzikant er eigenlijk in Källgren schuilt. Met speels gemak bouwt hij in krakers als ‘Monte Gargano’ en ‘Truce’ een ondoordringbare geluidsmuur op, om vervolgens genadeloos uit te halen met die typische, unieke sound. Die fuzz. Die funky, gruizige woestijnsound die alleen hij uit een gitaar kan persen. Magistraal.
Na een slopend decennium van radiostilte op plaatgebied, hebben de heren met ‘Masterflow’ eindelijk weer een nieuw album uit. Laten we eerlijk zijn: op Spotify klinkt de plaat op z’n best een beetje wisselvallig. Het mist soms de pure urgentie en creativiteit van weleer.
Live is dat een heel ander, veel smeriger verhaal. ‘The Gorgon’, de eerste vuurdoop van het nieuwe materiaal vanavond, scheurt en gromt alsof de gloriedagen van de desertrock nooit zijn weggeweest. De riff snijdt erdoorheen als een roestig kapmes door zachte boter, en terecht.
Truckfighters kent de pappenheimers in Nederland inmiddels wel, dit is naar schatting hun vijftigste show op onze bodem. Na de absolute hoogtijdagen tussen 2007 en 2018 zakte het tourtempo wat in, maar deze week bliezen ze Vera en de Melkweg al omver. Dordrecht krijgt vanavond een band voorgeschoteld die de smaak weer ouderwets te pakken heeft.
Als een onverwachte beloning voor de trouwe aanhang trekken ze halverwege de set ineens ‘Gain Speed’ uit de mottenballen. Een obscuur B-kantje dat nog nóóit eerder de live-setlist haalde. Een ware traktatie voor de doorgewinterde fans, die vooraan goedkeurend met hun bebaarde kinnen knikken.
Het publiek in!
En net als je denkt dat ze hun kruit wel verschoten hebben, gooit Dango er een flinke schep bovenop tijdens ‘Manhattan Project’. Met gitaar en al springt hij doodleuk het publiek in. Terwijl hij soleert als een bezetene, wandelt hij op zijn dooie gemakje een ererondje door de zee van kolkende lichamen in de zaal.
Josh Homme van Queens of the Stone Age bestempelde Truckfighters ooit als “the best band that’s ever existed”. Als je daar in Bibelot staat, op nog geen meter afstand van een in een rood broekje gehulde, zweetdruppelende stoner-god, snap je verdraaid goed waar de grote roerganger van de desertrock op doelde.
Met alleen een simpel doek met hun logo als backdrop en een no-nonsense lichtshow, zetten de Zweden de boel volledig op z’n kop. De onvermijdelijke uitsmijter volgt in de toegift. ‘Old Big Eye’ baant de weg voor hét huzarenstukje: ‘Desert Cruiser’.
Met meer dan vijftien miljoen streams is het met afstand hun grootste klapper. De rest van hun repertoire hobbelt daar met één of twee miljoen ver achteraan. De baslijn is legendarisch, onontkoombaar.
Maar de echte genialiteit van de avond bewaart de band voor de allerlaatste minuten. De overgang van dat eindeloos uitgesponnen woestijnepos naar ‘The Bliss’ is werkelijk subliem. Naadloos. Alsof het altijd al één monsterlijk, tien minuten durend nummer is geweest.
Eerste echte moshpit van de avond
Bij de eerste klappen van ‘The Bliss’ knapt er iets in de zaal en is de eerste échte moshpit van de avond een feit. Het is bij uitstek de sterkste song van de laatste cd en meet zich live moeiteloos met de absolute classics uit hun oeuvre. Een heerlijke, ronkende mokerslag om de set mee te beëindigen.
Met de ‘Masterflow’ tour eisen deze Truckfighters hun plek in het zwaar bevochten en tegenwoordig vaak veel te overgeproduceerde festivallandschap genadeloos terug. Truckfighters bewijst anno 2026 dat authentieke rock-‘n-roll geen backing tracks of visuele poespas nodig heeft. Twintig jaar na dato zijn ze nog altijd de onbetwiste koningen van de woestijn.