“Freedom is never handed to us, it’s something we fight for.” In een wereld die rammelt landen de woorden van zangeres Hero Baldwin hard, maar vanavond is het in de AFAS Live geen tijd voor neerslachtigheid.
Jordi van Achthoven en Micha Heyboer vieren vrijdag met Tinlicker hun grootste soloshow op eigen bodem. Ze doen dat niet langer als duo; met Baldwin officieel in de gelederen staat hier een volwaardige band die de grens tussen elektronica en emotie definitief opheft.
Meteen bij de eerste, weemoedige synthesizer-akkoorden van opener Never Let Me Go trekt het trio de Amsterdamse concerthal vakkundig naar zich toe. De bovenste ring is vanavond afgesloten, wat de begane grond compacter en opvallend intiemer maakt.
Waar veel elektronische feesten tegenwoordig leunen op meedogenloze stroboscopen, vuurwerk en opgefokte BPM’s, heerst er bij Tinlicker een opvallende rust. Kijk je om je heen, dan valt direct op dat de zaal is gevuld met een wat ouder, volwassen publiek. Stellen in de vijftig en zelfs in de zestig deinen ontspannen mee op de maat.
Geen blinde stampmuziek
Dit is overduidelijk geen blinde stampmuziek. Bezoekers sluiten hun ogen, staan stil op hun plek en laten de gelaagde melodieën simpelweg binnenkomen. Er hangt een bijzonder gemoedelijke sfeer in de zaal; mensen lachen, knikken elkaar toe en niemand duwt of trekt. De toegankelijke, maar tegelijkertijd diepe en complexe house dicteert dit vriendelijke gedrag.
Visueel sluit de productie daar strak op aan, zonder af te leiden van de kern. Tien grote, staande LED-lampen flankeren het podium. De drie lichtstrips per pilaar flitsen, verkleuren en lichten twee uur lang op in het ritme van de kickdrum. Van Achthoven en Heyboer staan aan weerszijden van een immens videoscherm, geconcentreerd gebogen over hun indrukwekkende verzameling apparatuur.
Veel meer dan alleen plaatje draaien
Ze doen veel meer dan alleen plaatjes draaien; ze triggeren samples en spelen live percussie op hun elektronische drumpads. Het maakt meteen duidelijk waarom ze hun eigen genre omschrijven als computerized soul: de computers en synthesizers leveren het strakke geraamte, maar de live-invloeden en de timing van de muzikanten zorgen voor de tastbare energie.
Ze wisselen tijdens de set dan ook geen woord met het publiek. De focus ligt maniakaal op de muziek. In rap tempo mixen ze bijna dertig tracks aan elkaar vast.
Nostalgische tracks
De avond bouwt langzaam op. Vroeg in de set laat een track als Tell Me uitstekend horen waarom juist hun eigen nummers het zo goed doen.
De dromerige, lichte zang van Baldwin ligt bovenop de loodzware, stuwende baslijnen, waardoor de vloer van de AFAS als vanzelf in beweging komt.
Als de kersverse single I Want My Freedomdoor de speakers knalt, krijgt het optreden een onverwacht rauw randje. De harde pianoklanken en de ritmische percussie dragen de overtuigende voordracht van de zangeres. Haar stem prikt dwars door de zware geluidsmuren heen en geeft de dancemuziek plotseling een scherp, maatschappelijk gewicht.
Golf van herkenning
Halverwege de avond schieten felle groene en paarse lasers voor het eerst door de rook heen de zaal in. Precies op dat moment schroeft de band de intensiteit flink omhoog. Tinlicker heeft er altijd al een handje van gehad om bekende klassiekers te verbouwen.
Children van Robert Miles brengt een enorme golf van herkenning teweeg op de vloer. Ze bewaren de overbekende pianomelodie zorgvuldig, maar trekken het origineel vakkundig de moderne clubs in met een diepe, zware drive.
Kort daarna volgt Hide U. Hier hoor je direct waarom dj’s als Ben Böhmer hun werk zo graag in hun eigen sets draaien: de bekende zang krijgt een donkere, dreigende baslijn mee die het beton van de AFAS Live maximaal uittest.
De onvermijdelijke megahit
Natuurlijk zorgt megahit Because You Move Me even later voor het grootste onthaal. De zwoele akkoorden vullen de zaal en direct schieten honderden telefoonschermpjes omhoog om het moment te filmen. De track trekt zich via een lange aanloop gestaag op naar een bevrijdende finale die werkelijk iedereen op de vloer aan het dansen krijgt.
Pas na de laatste, zware klappen van afsluiter Reborn vallen de machines definitief stil. De synthesizers stoppen, het grote scherm gaat op zwart en de zaallichten springen aan. Pas op dat moment pakken de dj’s de microfoon voor een kort, oprecht dankwoord richting hun fans.
House van de bovenste plank
Met deze strak geregisseerde show bewijst Tinlicker dat ze klaar zijn voor de echt grote zalen, en dat Baldwin een ijzersterke toevoeging is aan het recept. Ze krijgen de AFAS Live klein zonder te leunen op goedkoop effectbejag, maar puur met geduld, een loeistrakke muzikale spanningsboog en overdonderend geluid. Progressieve house van de bovenste plank.