“We hadden tien jaar geleden bijna onze levens verloren”, roept zanger Jonathan Vigil boven de ruis in Doornroosje uit, terwijl hij zijn witte petje even rechtzet. Het tragische busongeluk uit 2015 hangt vanavond nog altijd als een tastbare schaduw over de zaal, maar voelt tegelijkertijd als een overwinning. Zeven jaar lag de band stil, maar vanavond staat The Ghost Inside er weer. Sterker dan ooit.
Het is de allereerste keer dat de Amerikaanse metalcoregiganten in het Nijmeegse poppodium staan, en pas hun zeventiende show op Nederlandse bodem. De zaal is uitstekend gevuld. De balkons mogen dan afgesloten zijn, beneden op de vloer nemen de fans van het eerste uur alle ruimte.
Vanaf de allereerste tel staat het geluid op standje tinnitus. Oordoppen zijn absoluut geen overbodige luxe wanneer opener Avalanche als een stoomwals over het publiek heen dendert. Het is een verpletterende binnenkomer: geen opwarmertje, maar direct een zweterige muur van lichamen die vol op elkaar botst.
Zonder adempauze beukt de band door met The Outcast en het meeslepende The Great Unknown. Vigil lijkt een orkaankracht in zijn strot te hebben. “Het leven is soms ingewikkeld en daagt je uit. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je leert dat je soms best boos mag zijn. Dus als je weleens boos bent, is dít nummer voor jou”, schreeuwt hij, waarna het loodzware Wrath volgt. Wat een track is dat.
Gigantisch hoog tempo
In 75 minuten proppen de Amerikanen er negentien nummers doorheen. Het tempo ligt gigantisch hoog en stiltes vallen er nauwelijks. Via Secret schakelt de band door naar Going Under. “Telkens als we in Nederland zijn, vergeet ik weer hoe je ‘dankjewel’ zegt”, grijnst Vigil, waarna hij zijn waardering uitspreekt voor iedereen die de metalscene steunt. De catchy, bloedmooie cleane zang van gitarist Zach Johnson zorgt, in combinatie met Vigils brute grunts, keer op keer voor kippenvel.
The Ghost Inside is het toonbeeld van pure veerkracht. Drummer Andrew Tkaczyk verloor bij het ongeluk een been, maar zit hier vanavond zo ongelooflijk strak te spelen dat je alleen maar met open mond kunt toekijken.
Dit is pas hun tweede echte headlineshow in Nederland sinds hun comeback. Vorig jaar speelde de band nog in het voorprogramma van Bad Omens in een tweemaal uitverkocht AFAS Live, waar ze een enorme lading nieuwe fans aan zich wisten te binden.
Klein jongetje op podium
Dat The Ghost Inside generaties verbindt, blijkt wanneer een klein jongetje plotseling het podium op klimt tijdens een slopende breakdown, terwijl om hem heen stagedivers door de lucht vliegen. Vigil geniet zichtbaar. “Dat we dit mogen doen voor álle generaties is echt fantastisch. Nederland is altijd zo goed voor ons geweest.”
De setlist blijft vervolgens onverminderd slopen met Dark Horse, Pressure Point en de meezingers Out of Control en Light Years. Tijdens Wash It Away en het meeslepende Mercy verandert de zaal in één kolkende massa. Daarna volgen de rauwe klassieker Dear Youth (Day 52) en het beladen Aftermath, een nummer dat rechtstreeks verwijst naar het ongeluk en de emotionele revalidatie die daarop volgde. De moshpit opent zich als vanzelf.
Na de iconische hymne Engine 45, het razendsnelle Faith or Forgiveness en Between the Lines schakelt de band voor de finale nog één keer een tandje bij. Met Earn It en afsluiter Death Grip delen de Amerikanen de genadeklap uit. Cirkelpits ontstaan spontaan en fans klimmen aan de lopende band het podium op om zich er via een stagedive weer vanaf te storten.
Verpletterende show!
Geen vuurwerk of vlammenwerpers zoals op Jera On Air; daarvoor is Doornroosje simpelweg niet de plek. Met slechts een sober achterdoek en wat flikkerende lampen zet The Ghost Inside een van de hardste en meest verpletterende metalshows van het jaar neer.