Het jaar is amper op dreef, maar Spidergawd deponeert vanavond in Doornroosje alvast een sollicitatie voor de beste rockshow van 2026.
“Ik geloof dat we hier een iets andere avond beleven dan op de ‘foute party’ in de zaal hiernaast”, grapt frontman Per Borten met een droog gezicht, terwijl hij zijn opvallend grote leesbril rechtzet.
Hij draagt een coltrui die strak tot aan zijn kin reikt, bezit een onberispelijke korte blonde coupe en om zijn nek hangt een hagelwitte gitaar, pontificaal gesierd met een Palestijnse vlag.
Stomende rocktempel
Het is een volstrekt atypische verschijning voor de zanger van een snoeiharde rockband. Maar zodra Borten zijn instrument inplugt, sneuvelt elke illusie van braafheid onmiddellijk.
Na Haarlem en Groningen markeert dit hun derde show op rij tijdens deze Nederlandse run. De Noorse formatie heeft inmiddels meer dan twintig optredens in ons land op de teller staan en transformeert de Nijmeegse popzaal binnen luttele seconden in een stomende rocktempel.
Achter de band knippert het prominente Spidergawd-logo, theatraal omlijst door Las Vegas-achtige gloeilampen. Het vormt het perfecte retro-decor voor een band die zijn muzikale wortels compromisloos in het verleden plant, maar met de urgentie van nu speelt.
De Noren rijgen de nummers meedogenloos aaneen. Geen overbodige stiltes, geen obligate publieksparticipatie, louter pure, voorwaartse stuwkracht.
Gigantisch kasteel
Ze openen frontaal met de uppercuts The Grand Slam en Revolution. Vanaf de eerste aanslag bewijzen ze direct waarom ze live nog minstens vijf klassen beter, rauwer en intenser klinken dan op hun toch al uitstekende platen.
Achterin de gelederen zit de drummer verschanst achter een gigantisch kasteel van bekkens en trommels. Je ziet hem amper zitten, maar hij maakt gretig en met beestachtige precisie gebruik van zijn arsenaal.
Briljante wisselwerking
Wat Spidergawd ver uittorent boven de grijze massa in het genre, is de briljante wisselwerking op het podium.
Tijdens Is This Love..? en het loggere, stroperige Narcissus’ Eye eist de saxofonist resoluut de aandacht op. Hij bespeelt zijn baritonsaxofoon niet als een doorsnee sessiemuzikant, maar als een vierde gitarist.
Met strakke, stoere poses vuurt hij zijn ronkende riffs de zaal in. Je ziet de aderen op zijn kale voorhoofd vervaarlijk zwellen terwijl hij de longen uit zijn lijf blaast. Als je hem zo over het podium ziet paraderen, besef je: stiekem heeft deze man de leukste baan van de band.
Schitterende dynamiek
Tijdens Oceanchild en Heaven Comes Tomorrow ontvouwt zich een schitterende dynamiek. Bortens krachtige, kenmerkende zanglijn krijgt constant weerwoord van de twee andere gitaristen.
Hun strakke, driestemmige samenzang geeft de zware, door Black Sabbath en Thin Lizzy geïnspireerde gitaartapijten verrassend veel ademruimte.
Midden in de set, wanneer het tempo halsbrekend hoog blijft met 200 Miles high, The Hunter en Stranglehold, profileert Borten zich bovendien als een onwaarschijnlijk begenadigd solist. Zijn gitaarwerk snijdt vlijmscherp door de betonnen geluidsmuur. Tegelijkertijd valt het ongekende speelplezier op. Zelfs zonder microfoon zingt werkelijk elk bandlid de teksten vol overgave mee.
Epische uitschieters
Bij epische uitschieters als Ritual Supernatural en The Ghost of Eirik Raude krijgt elke muzikant zijn eigen afgemeten gloriemoment. Ze presenteren zich stuk voor stuk als de superster van hun eigen instrument, maar blijven tegelijkertijd verrassend bescheiden.
Ze laten de overstuurde versterkers het echte werk doen. Winter Song en Your Heritage walsen vervolgens als een op hol geslagen vrachttrein over het publiek heen. Spidergawd opereert na dertien jaar inmiddels rondom het nieuwe album ‘From Eight to Infinity’, maar ze spelen met de meesterschap van veteranen die al decennia de wereld over toeren.
Beste show van 2026?!
De avond bereikt zijn absolute, emotionele finale tijdens de afsluiter All and Everything. De saxofonist stapt naar de rand van het podium voor een minutenlang, bloedstollend intro dat de muur van geluid even afbreekt en inwisselt voor puur kippenvel, voordat de rest van de band voor de allerlaatste keer genadeloos invalt.
Voor iets meer dan twintig euro serveert Spidergawd hier simpelweg de show die nu al de standaard zet voor de rest van het jaar.
Toch had deze avond nog indrukwekkender kunnen zijn. De geluidsmix liet namelijk te wensen over. Wanneer de hele band losging, veranderde het geluid soms in een compacte muur waarin individuele instrumenten moeilijk te onderscheiden waren. De saxofoon verdween geregeld in de mix en ook het drumstel had meer nadruk mogen krijgen. Dat is jammer, want muzikaal stond hier een band van hoge kwaliteit. Met een betere afstelling van het geluid had dit optreden inderdaad kunnen uitgroeien tot dé rockshow van het jaar, en misschien zelfs de kroon kunnen afpakken van die andere Noor, Sivert Høyem.
Ik was in Vera, 2 dagen eerder. Was de aftrap van de toer. Heb ze inmiddels 5x live gezien in nl de afgelopen jaren. 1e x was Dauwpop, jaren terug. Ben groot fan!
We waren erbij en kunnen dit alleen maar beamen. Ik blijf het jammer vinden dat Spidergawd niet de festivals in Nederland weet te halen. Het is een top band die nog veel meer erkenning verdient dan het nu krijgt 🤘🏻😎