“We gaan niet vaak op tour”, grijnst Pelican-gitarist Trevor de Brauw vanaf het podium, terwijl hij zijn gitaar nog eens trefzeker stemt. “We zijn oud, haha. Dit is niet onze échte baan.” Een treffende uitspraak die precies de essentie van dit festival vangt. Op Sonic Whip worden geen grote sommen geld verdiend; hier wordt puur en alleen vanuit passie voor de muziek gespeeld. En zo hoort het eigenlijk op elk festival te zijn. Een verslag van een voortreffelijke vrijdag in een zo goed als uitverkocht Doornroosje.
Sonic Whip is voor de zoveelste keer ‘aan’, en hoe. Twee dagen lang verandert het Nijmeegse poppodium in een kolkende, naar verschraald bier en zweet stinkende rockarena waar gitaarmuren de wet voorschrijven. Geen glitter en glamour, maar loodzware riffs, hypnotiserende baslijnen en een sfeer alsof je met je beste vrienden in een ondergrondse bunker bent opgesloten.
Pelican
Het Chicago-kwartet Pelican mag dan een absolute cultstatus genieten binnen de instrumentale post-metal, een vetpot is het nooit geweest. Waar ze normaal in obscure zaaltjes voor vijftig á honderd man staan te zwoegen om de benzine van de tourbus te betalen, puilt de zaal in Nijmegen vanmiddag al vroeg uit haar voegen.
Ze staan hier niet voor het grote geld, dat voel je aan alles. Gedreven door de onverwoestbare kracht van de wereldwijde metalcommunity leeft deze band voor de muziek. Dat ze sinds hun legendarische passage op Soulcrusher in 2019 niet meer in Doornroosje zijn geweest, maakt de honger in de zaal alleen maar groter.
De set schiet uit de startblokken met het atmosferische Cascading Crescent en het loodzware, gelaagde Indelible. Pelican weeft dichte, mistige geluidstapijten die balanceren tussen dromerige postrock en de gitzwarte diepten van doommetal. Geen zang, geen fratsen, gewoon pure impact. De dynamiek is om te snijden: gitaren buitelen zwaar en stroperig over elkaar heen, om vervolgens vlijmscherp te accelereren.
Het absolute hoogtepunt van de veel te korte set – waarom in godesnaam maar veertig minuten? – is Drought, afkomstig van hun monumentale debuutplaat Australasia. Op plaat is dit epos al een monoliet, maar live ramt Pelican het nummer er vanmiddag een tandje sneller doorheen.
Alsof ze ter plekke willen bewijzen dat zwaartekracht een optie is en geen wet. Een genot voor iedereen die zweert bij moddervette stoner- en metalriffs. Als afsluiters The Creeper en het meanderende Wandering Mind wegsterven, blijft Sonic Whip verweesd achter. Dit smaakte naar véél meer.
Concertverslag gaat verder onder deze filmpjes van het optreden van Pelican:
Pelican @ Sonic Whip 2026 in @doornroosjenl, The Netherlands. pic.twitter.com/qK3RFe2msZ
— RiffReport (@RiffReport) May 18, 2026
Gösta Berlings Saga
Wie de volgende heren het podium op ziet lopen en de band niet kent, denkt waarschijnlijk dat de forensische recherche zojuist is neergestreken in Nijmegen. De mannen van het Zweedse Gösta Berlings Saga zijn namelijk allemaal strak gestoken in spierwitte kostuums.
Een visueel statement dat haaks staat op de zwart-grijze esthetiek van de gemiddelde stoner-bezoeker, en dat werkt verfrissend. Deze instrumentale rockgroep uit Stockholm viert hun 25-jarig jubileum en doet dat met een set die met afstand de meest eigenzinnige en onvoorspelbare act van de hele vrijdag blijkt te zijn.
Vanaf de openingstonen van Släpad en Through the Arches wordt duidelijk dat deze Zweden lak hebben aan genrehokjes. Er gebeurt bizar veel op het podium en de muziek schiet werkelijk alle kanten op: van hypnotiserende, bijna mechanische krautrock naar explosieve, progressieve uitbarstingen.
Spil van de show is de percussionist, een fabelachtige muzikant die moeiteloos wisselt tussen complexe ritmes en een arsenaal aan andere instrumenten, waardoor de sound constant transformeert.
Tijdens nummers als Basement Traps en het titelnummer van hun nieuwste langspeler Forever Now word je als luisteraar heen en weer geslingerd tussen klautrock en knotsgekke avant-garde. Beslist geen makkelijke kost. Je moet er écht voor openstaan om dit te trekken: de songstructuren zijn grillig en weigeren de bekende paden te bewandelen. Maar wie zich overgeeft aan nummers als Konkret Musik en het loodzware slotakkoord Sersophane, ontdekt een bizar knap geconstrueerd universum.
Concertverslag gaat verder onder deze filmpjes van het optreden van Gosta Berlings Saga:
Gosta Berlings Saga @ Sonic Whip 2026 in @doornroosjenl, The Netherlands. pic.twitter.com/XNPxJBNeYk
— RiffReport (@RiffReport) May 18, 2026
Earthless
Geen seconde stilte. Dat is de ongeschreven wet van Earthless. Het legendarische trio uit San Diego betreedt het podium en transformeert Doornroosje onmiddellijk in een dampende, psychedelische tijdmachine die hardhandig teruggrijpt naar de vroege jaren zeventig. Waar de voorgaande bands zochten naar structuur of sfeer, kiest Earthless voor de frontale aanval van de pure improvisatie.
De setlist telt welgeteld vier (!) nummers, maar beslaat een vol uur aan intense, gitaar-gedreven waanzin. Er wordt geopend met het hypnotiserende Uluru Rock, waarin de diepe, ronkende grooves van bassist Mike Eginton en het loeistrakke drumwerk van Mario Rubalcaba de perfecte fundering leggen voor de man die vanavond alle wetten van de logica tart: gitarist Isaiah Mitchell.
Wat die man uit zijn snaren perst, grenst aan het bovennatuurlijke. Hij soleert, jamt en improviseert alsof zijn leven ervan afhangt. De vingers vliegen in een moordend tempo over de hals, in een constante storm van wah-wah-pedalen en overstuurde versterkers.
Het absolute epicentrum van de show is het episch uitgesponnen Violence of the Red Sea. Op het album al een monster, maar speciaal voor Sonic Whip trekken ze de track nog een paar minuten langer door. Een wilde, bloedstollende achtbaanrit.
Soms ben je als luisteraar even de weg kwijt – herkenningspunten ben je na de show eigenlijk ook direct weer vergeten – maar dat deert niet. Dit is muziek die je moet ondergaan, niet moet analyseren. Na de zinderende The Groundhogs-cover Cherry Red landt de zaal eindelijk weer op aarde, happend naar adem. Wat een brute vertoning van muzikale spierballen.
Concertverslag gaat verder onder deze filmpjes van het optreden van Earthless:
The Sword
En dan is het tijd voor de absolute triomftocht van de dag. Het uit Austin afkomstige The Sword smeedt al sinds 2003 zware, met fuzz overgoten stonerrock met de epische grandeur van doommetal. Het publiek is inmiddels aardig opgewarmd en de vloer plakt van de gemorste IPA’s. Vanaf de eerste gitaaraanslag van opener Empty Temples is het duidelijk: dit is de beste act van de dag, punt.
The Sword, die in 2009 nog in het voorprogramma stond van Metallica in Ahoy, is eigenlijk de eerste band op het hoofdpodium die aantreedt met échte liedjes. Geen ellenlange instrumentale soundscapes, maar tracks met een duidelijke kop, een staart en memorabele refreinen.
De band put vanavond rijkelijk uit hun legendarische debuutplaat Age of Winters, die onlangs opnieuw is uitgebracht. Nummers als Celestial Crown, het monumentale Barael’s Blade en het ronkende Winter’s Wolves bewijzen op Sonic Whip dat ze de tand des tijds fluitend hebben doorstaan. De zaal gaat volkomen uit haar dak.
De hele band is in bloedvorm. Frontman John D. Cronise is uitstekend bij stem, gitarist Kyle Shutt strooit met de ene na de andere fabelachtige solo, bassist Bryan Richie paradeert over het podium met zijn kenmerkende swagger en drummer Santiago ‘Jimmy’ Vela III slaat zijn kit zó hard in elkaar dat je bijna medelijden krijgt met de vellen.
Als de onvermijdelijke publieksfavorieten Tres Brujas, het groovende Cloak of Feathers en de ultieme afsluiter Freya door de speakers beuken, is de extase compleet. Het is alsof ze nooit zijn weggeweest. Een magische show die nog heel lang zal nagonzen in de Nijmeegse geschiedenisboeken.
Concertverslag gaat verder onder deze filmpjes van het optreden van The Sword:
The Sword @ Sonic Whip 2026 in @doornroosjenl, The Netherlands. pic.twitter.com/N9lA4zuH4R
— RiffReport (@RiffReport) May 18, 2026
Russian Circles
Als afsluiter van deze gedenkwaardige vrijdag staat de waarschijnlijk grootste naam van het hele affiche geprogrammeerd: Russian Circles. Het trio uit Chicago geldt als de absolute blauwdruk binnen de instrumentale post-metal.
Wie dacht dat het na The Sword niet intenser kon, wordt door gitarist Mike Sullivan, bassist Brian Cook en drummer Dave Turncrantz direct met de neus op de feiten gedrukt. Ze hebben niet alleen hun loodzware sound meegenomen, maar ook de meest indrukwekkende, hypnotiserende lichtshow van het festival. Grote, felle witte strobes en diepe schaduwen transformeren het podium in een onheilspellend schouwspel.
De band trapt genadeloos af met het brute Deficit en het gelaagde Station. Je wordt als luisteraar direct meegezogen in een sonische draaikolk. Na het majestueuze Harper Lewis schakelt de band over naar Conduit, een bloedsnel, door grooves gedreven monster van hun album Gnosis.
Twee tracks later volgt Geneva, het titelnummer van hun plaat uit 2009. De perfecte track om te laten horen aan een nieuwsgierige kennis die normaal gesproken afhaakt bij instrumentale muziek. Sullivans gelaagde, live geïmproviseerde loops van mineur-riffs smelten prachtig samen met het donderende baswerk van Cook en de absolute masterclass in drumdynamiek van Turncrantz.
Sonic Whip zweet, joelt en schreeuwt in hun hoofden de instrumentale melodieën woordloos mee. Een overweldigende afsluiter van een band die bewijst dat je geen zanger nodig hebt om een zaal volledig plat te spelen. Als je houdt van loodzware muziek, maar rillingen krijgt van de vaak matige grunts in de doom en stoner, dan is Russian Circles jouw nieuwe religie.
Russian Circles @ Sonic Whip in @doornroosjenl, The Netherlands. pic.twitter.com/h86ModkNnh
— RiffReport (@RiffReport) May 18, 2026
Sonic Whip 2026 wederom een groot succes
Sonic Whip 2026 bewijst vrijdag opnieuw haar unieke status in het Nederlandse festivallandschap. Waar grotere festivals bezwijken onder de commercie en de eenheidsworst, blijft Nijmegen hét baken voor de ronkende underground.
De groei die het festival doormaakt is puur en steunt op een community die weigert kniebuigingen te maken voor de mainstream. Met The Sword als absolute koningen en Russian Circles als de ultieme sloopkogel was de vrijdag van Sonic Whip een masterclass die liet zien dat de riff springlevend is.
