“Utrecht, let me fucking hear you!” Frontman Stefan De Graef heeft er al vier shows op zitten de afgelopen vier dagen, maar hij is vastberaden om alles te geven in TivoliVredenburg.
Het is een van de zeldzame momenten vanavond waarop de Vlaamse post-metalformatie Psychonaut de verbale interactie opzoekt. Verder reikt het contact met de microfoon niet veel verder dan een korte overpeinzing over hun eerste show hier in dit gebouw, ergens in het recente verleden.
De band kiest op deze zondagavond overduidelijk voor een andere vorm van communicatie: absolute overrompeling.
De Pandora en de bijbehorende balkons puilen uit. Het publiek, dat slechts een dikke twintig euro neertelde voor een ticket, staat klaar voor een orkaan. Ze krijgen exact wat ze verlangen van de onbetwiste kroonprinsen van de Benelux-metal.
Geen woorden
De band opent met And You Came With Searing Light, afkomstig van de vorig jaar verschenen plaat World Maker. Waar dat album op plaat misschien niet over de hele linie hun allersterkste werk vormt, bewijst het trio vanavond onmiddellijk de bloedstollende live-waarde van deze nieuwe composities.
Vooral de laatste twee minuten van deze opener grijpen de zaal meedogenloos bij de strot. Stuwende drums drijven het tempo genadeloos op, terwijl De Graefs gebrul en een moddervette bak herrie uit de gitaren elke vierkante meter van de zaal vullen.
Visuele afleiding schittert door afwezigheid, en dat is in de Tivoli een zegen. De lichtshow is uiterst functioneel en strak: sfeerflitsen snijden door de nevel en belichten een sober doek op de achtergrond. De muziek bezit zelf ruim voldoende beeldende kracht.
Het publiek beantwoordt de geluidsmuur niet met een woeste moshpit, maar met ingespannen aandacht en synchroon knikkende hoofden. Het oogt haast gemoedelijk.
Tussen leven en dood
Zonder adempauze duikt Psychonaut in All Your Gods Have Gone en Endless. Hier toont de band hun ware meesterschap in opbouw en dynamiek. De invloeden van Tool en Amenra schemeren door in de trage, dreigende passages, terwijl de echo’s van Pink Floyd doorklinken in de meer weidse, psychedelische gitaarlijnen.
World Maker put zijn inspiratie uit de uitersten van het leven: de geboorte van De Graefs zoon en het naderende overlijden van zijn vader. Die rauwe lading voel je in elke schreeuw en in elke loodzware aanslag op de snaren. Een emotionele storm die in levende lijve aanzienlijk harder aankomt dan door je koptelefoon.
Daarna schotelt de band het publiek ouder en vertrouwd werk voor. Met All I Saw as a Huge Monkey en het fenomenale titelnummer Violate Consensus Reality sleurt Psychonaut de Pandora een donkere afgrond in.
Bizar!
Het is ronduit bizar om te bedenken dat dit de vierde show in vier dagen tijd is, en inmiddels alweer de dertigste in Nederland in een relatief korte periode. Van metaalmoeheid ontbreekt elk spoor; ze spelen met de allesverzengende honger van een debuutoptreden.
Tijdens Interbeing en Endless Erosion vloeien uitgesponnen atmosferische stiltes naadloos over in mokerslagen van riffs. De nummers ademen, bouwen een haast ondraaglijke spanning op en belonen de zaal steevast met grootse climaxen.
Klaar voor de grote sprong
Na het monolithische The Fall of Consciousness zet de band de eindsprint in met het onafscheidelijke duo You Are the Sky… en …Everything Else Is Just the Weather. Deze afsluiting vat perfect samen waar Psychonaut anno 2026 staat.
Ze beheersen de kunst van het verhalen vertellen zonder overbodige woorden, puur door gitaargeweld, ritmische perfectie en brute kracht. De speeltijd van een klein uur voelt compact, maar gezien de fysieke impact van de set, laat de band hiermee de sterkst mogelijke indruk achter.
Psychonaut is de status van ‘veelbelovend’ ruimschoots ontgroeid. Ze regeren momenteel met ijzeren vuist over de top van het Europese post-metal landschap.
Als de band dit meedogenloze momentum vasthoudt en dit niveau op een volgende plaat doortrekt, eisen ze de volgende keer simpelweg de grote Ronda-zaal op. En reken maar dat die geluidsmuur ook daar onverstoorbaar overeind blijft.