Vergeet het idee van een traditioneel rockconcert waarbij vier muzikanten simpelweg hun nummers spelen. Wat Pink Floyd Project vrijdag in het Nieuwe Luxor in Rotterdam neerzet, voelt bij vlagen meer als een zorgvuldig georkestreerde musical dan als een reguliere tribute-show.
Een gewaagde keuze, maar wel een die een totaal nieuwe dimensie toevoegt aan hoe we het werk van de legendarische Britten beleven. In plaats van enkel te leunen op de muzikale erfenis, kiest de band voor kostuumwisselingen, dansende zangeressen en een decor dat als een toneelstuk tot leven komt.
Even schakelen
Deze theatrale aanpak wordt direct duidelijk – en ook meteen op de proef gesteld – tijdens de opener Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V). Terwijl de bekende, slepende synthesizerklanken de zaal vullen, verschijnt er tekst op het scherm over de opnamesessie waarbij een verwarde Syd Barrett onverwachts de studio binnenwandelde.
Op het podium wordt dit moment fysiek uitgebeeld door een acteur die roerloos met zijn rug naar het publiek staat. Een symbolisch zwaar begin, maar de uitwerking voelt wat ongemakkelijk en afstandelijk. Je merkt dat de zaal even moet schakelen: kijken we naar een concert of naar een toneelstuk?
Dan valt alles op zijn plek
De twijfel slaat echter snel om in bewondering zodra Welcome to the Machine inzet. Hier valt de productie op zijn plek. Het decor ontvouwt zich letterlijk; overal springen staande laserlampen aan en achter de band opent zich een enorme visuele wereld.
Het podium verandert in een haast dystopische set waar danseressen en muzikanten in een strakke choreografie langs elkaar bewegen. Echt een show op zich, visueel overdonderend en perfect passend bij de kille industriële sfeer van het nummer.
Wat opvalt tussen al dit visuele geweld, is de menselijke maat. Er staat een bankje op het podium waar muzikanten plaatsnemen als ze even niet hoeven te spelen. Ze veranderen daar van artiest in toeschouwer van hun eigen concert.
Ik zie ze genieten, zachtjes meezingend zonder microfoon in de hand. Het is een vertederend detail dat laat zien hoe diep het Pink Floyd-DNA in deze groep zit; ze spelen dit niet als een verplicht nummer, ze doorléven het.
Eerste hoogtepunt
De eerste set bereikt een intiem hoogtepunt met Wish You Were Here. De grootschalige musical-elementen maken even plaats voor pure nostalgie wanneer een grote draagbare radio het podium op wordt gedragen.
De bekende stemmen kraken uit de speaker, waarna zanger Chris Mustamu het overneemt op akoestische gitaar. Zijn uitvoering is breekbaar en eerlijk, een moment van rust voordat de pauze wordt ingeleid met het vervolg van Shine On.
Na de onderbreking duiken we in het integrale The Dark Side of the Moon, en hier trekt de band alle visuele registers open. Bij Breathe (In the Air) zakt een doorzichtige sluier over het podium waarop dromerige visuals worden geprojecteerd.
In combinatie met een enorme bol die boven het podium hangt en het haarscherpe LED-scherm erachter, ontstaat een bijna hypnotiserend beeld.
Staande ovatie
De geluidstechnici verdienen een pluim, want bij On the Run wordt de zaal volledig ingepakt. De ‘spooky’ synthesizers bulderen door het theater en de lasers flikkeren maniakaal op de maat van de helikoptergeluiden. Zonder meer een van de absolute hoogtepunten van de avond!
Maar de echte emotie zit in The Great Gig in the Sky. De drie achtergrondzangeressen stappen naar voren voor hun moment in de schijnwerpers. Eén van hen is hoogzwanger, wat een extra lading geeft aan dit nummer over sterfelijkheid. Hun vocale prestatie is van een buitencategorie en dwingt de eerste, volledig terechte staande ovatie van de avond af.
Muzikaal blijft de band ijzersterk, met een heerlijk bijtende gitaarsolo in Money, maar het is het slotstuk dat de avond definieert. Tijdens de toegift Echoes daalt de enorme ronde bol boven het podium langzaam naar beneden. Chris en een zangeres cirkelen als een verliefd koppel om het object heen, zoekend naar verbinding, en leggen bij het wegstervende slotakoord hun handen op de bol. Een prachtig, bijna spiritueel einde.
Pink Floyd Project bewijst in Rotterdam dat een tribute anno 2024 meer mag zijn dan een kopie. Door theater en muziek te versmelten, bieden ze een meeslepende ervaring die recht doet aan de bombastische erfenis van het origineel.