dark

Overweldigend World of Hans Zimmer blaast uitverkocht Ahoy omver

Eerlijk is eerlijk: als Hans Zimmer zelf op het podium staat, valt daar best wat op aan te merken. De Duitse grootmeester van de filmmuziek heeft in zijn veertigjarige carrière met klassiekers als Gladiator, The Lion King en Inception zijn sporen natuurlijk definitief verdiend. Maar tijdens zijn eigen shows, zoals begin dit jaar in de Ziggo Dome, neigt hij er nogal eens naar om tussen de nummers door oeverloos lang te lullen, of om zijn bekende werk in vreemde instrumentale jasjes te steken.

Geef ons dan maar deze A New Dimension-tour. Zimmer staat vanavond in Ahoy niet zelf op de planken, maar fungeert puur als curator en artistiek leider. Op de grote, langwerpige led-schermen achter de band spreekt de legendarische Duitser in vooraf opgenomen videoboodschappen de zaal toe.

Af en toe valt een boodschap een tikkeltje cringe, vooral als hij ‘in gesprek’ gaat met de dirigent, maar verder werkt het idee best goed en krijgen we een zeldzaam mooi inkijkje in de keuken van Zimmer.

‘Dat kan echt beter!’

Het optreden in Rotterdam (dat al ver van tevoren was uitverkocht) knalt er met Man Of Steel (oftewel Superman) meteen in. Na één enkele viool in het donker gooit de kopersectie het volume meteen vol open, waarmee het orkest de gehoorgangen van de circa 12.000 bezoekers in één klap dichtblaast.

Dirigent Matt Dunkley staat vol energie op de bok en vuurt zijn 67-koppige symfonische leger af op het publiek. “Goedenavond Rotterdam!”, roept hij als het nummer is afgelopen. De zaal reageert nog wat matjes. “Dat kan écht beter!”, grinnikt Dunkley, waarna het publiek alsnog massaal losgaat. Hoppa: Ahoy is ontwaakt.

18 verschillende landen

Dunkley legt uit dat hij al 25 jaar met Zimmer samenwerkt en dat het voor hem een enorme eer is om zijn muziek met dit internationale gezelschap uit te voeren: 67 muzikanten uit maar liefst 18 verschillende landen. Een ware “Verenigde Naties van de muziek”, wat in deze woelige tijden als deze een prachtige verbindende kracht heeft, zegt Dunkley trots.

Op het grote scherm worden filmscenes afgewisseld met kleurrijke visuals die Ahoy een fijne, warme gloed geven. Een slim visueel detail: links en rechts achter de panelen duiken af en toe stellages op waar het koor op staat opgesteld. Heel mooi gedaan dat de zangers als het ware ‘verstopt’ zitten en bij zware nummers zoals The Rock ineens aan de zijkanten tevoorschijn komen, begeleid door volmondig trompetgeschal.

Geen eenvoudige greatest hits

Wie vooraf dacht dat dit een eenvoudige greatest-hits-show zou worden zonder verrassingen, heeft het mis. Elke compositie krijgt traditiegetrouw weer een herinterpretatie met nieuwe arrangementen, klanken, instrumenten en soms zelfs zang.

Soms zorgt dat ervoor dat de opbouw net wat lang duurt en niet elke uitvoering is even geslaagd; zo krijgt Sherlock Holmes een wat clowneske polka-uitvoering met een viool op de allerhoogste versnelling, wat van ons niet per se had gehoeven. Toch is het goed dat de band buiten de lintjes durft te kleuren.

Sprookjesachtige witte jurk

Na de jazzklanken van Driving Miss Daisy en het geweld van The Rock schakelt het orkest over naar het zelden opgevoerde Themyscira. Zonder meer prachtige muziek vol tempowisselingen, maar het eerste echte grote hoogtepunt volgt bij het Pearl Harbor-blok.

Sopraan Gan-ya Ben-gur Akselrod verovert in haar sprookjesachtige witte jurk ieders hart. Haar zuivere uithalen over de aanzwellende strijkers, gecombineerd met de getoonde beelden van Pearl Harbor, zorgen voor het eerste kippenvel.

Dirigent Dunkley neemt ons vervolgens mee naar “een duistere stad waar corruptie en criminaliteit op elke straathoek liggen.” “Welkom in Gotham City”, kondigt hij aan voordat The Dark Knight wordt ingezet. Een sublieme en vooral oorverdovend harde uitvoering; een setje oordoppen is vanavond absoluut geen overbodige luxe.

Decor van Romeinse Rijk

In een rotvaart brengt Dunkley ons naar Zimmers’ grootste composities. Gladiator begint met een eigen interpretatie en nieuwe zangstukken, om na twee minuten over te gaan in de iconische openingsscène van Maximus’ strijd tegen de Germanen.

Ahoy is dan even het decor van het Romeinse Rijk. Zeker wanneer het meeslepende Now We Are Free wordt ingezet en de overdonderende zang van beide sopranen de zaal vult, beleven we een van de absolute hoogtepunten van de eerste set.

Na de pauze volgt onder meer een meesterlijke suite van Kung Fu Panda (Oogway Ascends / Panda Po). Vioolvirtuoos Maya Levy en multi-instrumentalist Saulius Petreikis eisen hierin de hoofdrol op. Petreikis tovert maar liefst vijf verschillende etnische bamboefluiten tevoorschijn. Het onderstreept nog maar eens de enorm veelzijdige culturele invloeden van het gezelschap: een mengelmoes van wereldmuziek op het allerhoogste niveau.

Op vakantie in Afrika

De ode aan The Lion King krijgt vanuit die gedachte een regelrecht bloedmooie uitvoering. De Afrikaanse (top)vocalisten Nokukhanya Dlamini en Futurelove Sibanda duiken op midden in de zaal en delen highfives uit, maar maken vooral indruk met hun rauwe vocale kracht en niet te stuiten energie.

De sterfscene van Mufasa, de op hol geslagen gnoes, het kronen van Simba als koning: iedereen in Ahoy voelt zich weer even kind.

Geweldig gefilmd

Na al dit geweld neemt het orkest gas terug voor het melancholische Time uit Inception. Terwijl toetseniste Roella Oloro de bekende pianomotieven speelt, verschijnt Hans Zimmer op de schermen achter zijn vleugel, terwijl een cameraman 360 graden om hem heen draait. Geweldig gefilmd en in combinatie met de aanzwellende violen een genot om naar te kijken en te luisteren.

Als tot slot de opzwepende ritmes van percussionist Luis Ribeiro de zaal in slingeren voor Pirates of the Caribbean, houdt niemand het meer uit op zijn stoel. Het karakteristieke deuntje transformeert Ahoy in een kolkende massa. Stilzitten is bij Jack Sparrow en zijn piraten geen optie meer!

Na een massale staande ovatie verlaat het orkest na 2,5 uur spelen definitief het podium. The World of Hans Zimmer bewijst opnieuw dat filmmuziek allang niet meer alleen voor een klassiek publiek is weggelegd.

A New Dimension voelt als een grote arena-rockshow: een onvergetelijke ervaring en een geslaagde zegetocht van begin tot eind.

Share
Tweet
Share
Share
Pin it
Share
Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *