“Nodig mij maar niet uit, ik zing wel mee vanaf het strand.” Die duidelijke boodschap krijgt muziekpartner Robin A. Smith jaren geleden al mee van Mike Oldfield. De legendarische multi-instrumentalist vindt optreden maar niks, is een kluizenaar pur sang en draagt het podium liever over aan anderen. Maar, zoals dat vaker gaat met legendarische componisten, de muziek zwijgt niet. Met een ensemble van topmuzikanten trekt Smith de wereld over om Oldfields meesterwerken live te doen herleven, dinsdag voor een vrijwel uitverkocht Muziekgebouw Eindhoven.
Deze tour brengt Smith het beste van de drie Tubular Bells-albums live ten gehore. Oldfield heeft zijn legendarische debuutalbum natuurlijk jarenlang uitgemolken, met twee vervolgen en nog diverse andere uitvoeringen. Maar niets kan tippen aan dat ongenaakbare origineel, dat nog altijd het bestverkochte instrumentale album allertijden is.
Die iconische, nagenoeg heilige tune in de eerste seconden kent het grote publiek natuurlijk van de horrorfilm The Exorcist en – in iets mindere mate – van de avonturen van Bassie en Adriaan. Maar het live ondergaan brengt een urgentie met zich mee die door merg en been snijdt. Het publiek krijgt deze avond dikwijls kippenvel, en terecht.
Voordat het zover is, krijgt Eindhoven in de eerste set het beste van Tubular Bells II een Tubular Bells III. De setlist dendert na opener Sentinel (van Tubular Bells II) door met het strakke, filmische Dark Star en het glinsterende Clear Light. Daarna is het tijd voor Moonlight Shadow, de grootste pophit die Oldfield ooit schreef.
Laten we eerlijk zijn: die valt helaas toch een beetje tegen. Het romantische en het lieflijke ontbreken in de uitvoering van zangeres Daisy Bevan; je mist ergens toch Maggie Reilly en vocaal klinkt het niet overal even zuiver. Een zeldzaam smetje op de avond.
Moonlight Shadow (Tubular Bells live) in @MuziekgebouwEHV. @GreenhouseTLNT #mikeoldfield pic.twitter.com/R7KKrLQprU
— RiffReport (@RiffReport) September 9, 2026
Tart elke verbeelding
De band herpakt zich gelukkig meteen met het dromerige The Watchful Eye, het intieme The Inner Child, het dwarrelende The Serpent Dream en het mysterieuze Secrets, waarin cellist Kwesi Edman met warme, diepe lijnen de melodieën verankert. Wat een grandioze uitvoering!
Hoe goed de muzikanten op elkaar zijn ingespeld, tart bijna de verbeelding. Echt een stel geweldige multi-instrumentalisten bij elkaar. Gitarist Ruben Alvarez en medegitarist Maxime Obideau, die ook de mandoline bespeelt, vliegen door de partijen heen en dagen elkaar voortdurend uit met fantastische solo’s.
Alvarez, de grote ster van de avond, wisselt op een gegeven moment in nog geen twee minuten tijd zelfs van drie (!) verschillende gitaren. Een waar schouwspel om te zien. Net als percussionist Will Miles, die meermaals de iconische tubular bells bespeelt.
Tubular Bells live, in @MuziekgebouwEHV. @GreenhouseTLNT pic.twitter.com/WPrXmDzma5
— RiffReport (@RiffReport) September 9, 2026
‘Zijn ze niet wunderbar?’
De drummer is een andere opvallende verschijning. Die rent in al zijn enthousiasme wel vijf keer heen en weer naar een tweede drumstel alsof zijn leven ervan afhangt. Het past allemaal nét en het rammelt nergens. Bassist Lisa Featherston houdt het eclectische bouwwerk met een strakke groove stevig bijeen.
Tussendoor neemt muzikaal leider Robin A. Smith achter zijn toetsen de tijd om de zaal toe te spreken. “Zijn ze niet wunderbar, ja?” roept hij opeens in het Duits, waarschijnlijk in de veronderstelling dat het Nederlands daar wel op lijkt. “We zijn blij dat we hier weer terug zijn, jullie hebben zeker geen idee wat wij aan het doen zijn”, grapt hij, hoewel de aandachtige luisteraar in Eindhoven daar natuurlijl heel anders over denkt.
Smith deelt warme herinneringen aan Oldfield. “Ik werk samen met Mike sinds Tubular deel 2, dat was een fantastische tijd. Deze avond staat in het teken van de nalatenschap van Tubular Bells. Mike is een geweldige man en een fantastische componist. De laatste keer dat ik hem zag was in 2012, daarna vertrok hij naar de Bahama’s. Zouden jullie dat ook niet doen?”, grapt hij luidkeels.
Na het opstijgende en grootse Far Above the Clouds, een van de onbetwiste hoogtepunten van de avond, volgt er een pauze. Die duurt met een half uur net wat aan de lange kant. Daardoor ontbreekt de tijd voor nog meer klassiekers: iconische parels als To France, Shadow on the Wall, Nuclear, Foreign Affair en Innocent blijven helaas op de plank liggen. Genoeg reden om de band nog eens terug te vragen voor een uitgebreidere ronde.
Integrale versie Tubular Bells
Set twee trekt alle registers open voor het stuk waar het publiek vooral voor komt: een integrale uitvoering van de eerste Tubular Bells. Hier gebeurt het. Het album dat in 1973 verschijnt als het onwaarschijnlijke debuut van de jonge Engelse multi-instrumentalist en uitgroeit tot het bestverkopende instrumentale album aller tijden, ademt in de zaal als een levend organisme.
De piano, de gitaren, de dreunende klokken, het moment dat de mannenstem elk instrument op het album introduceert: het grijpt je gewoon bij de strot. Op het einde krijgt de band dan ook een minutenlange staande ovatie. Ze kopieren de erfenis van Oldfield niet zomaar, maar blazen er nieuw leven in. En zo’n euforie in Eindhoven, dat hadden ze écht niet verwacht.
De iconische piano intro van Tubular Bells live in @MuziekgebouwEHV l. @GreenhouseTLNT pic.twitter.com/uKCcIz3X6b
— RiffReport (@RiffReport) September 9, 2026