Een stijf uitverkochte Pandorazaal op een maandagavond. God Is An Astronaut flikt het. Voor de 21e keer staat de Ierse band in Nederland, en voor de tweede keer in TivoliVredenburg.
Waar het trio normaal gesproken zwaar leunt op overdonderende videoprojecties, ontbreekt het scherm vanavond. In plaats daarvan hangt er een kale stellage vol lampen en stroboscopen. Het blijkt een meesterzet. De lichtshow wiegt het publiek in een trance en vuurt bij elke muzikale eruptie genadeloos alle kanten op.
Na twee nummers grijpt de zanger de microfoon om het publiek te bedanken. Hij deelt direct een opvallende anekdote: onlangs moest de band voor het eerst in 27 jaar een show schrappen. Religieuze groeperingen dreigden in verzet te komen tegen hun naam. Vanavond in Utrecht is van enige terughoudendheid absoluut geen sprake, al doet het begin van de set anders vermoeden.
Onwennig begin
De opening voelt onwennig. De eerste tien minuten lijken de Ieren af te stevenen op een uiterst ingetogen set. De gitarist frunnikt wat aan zijn instrument en de show komt moeizaam op gang. Het blijkt een bewuste afleidingsmanoeuvre.
Tijdens het middenstuk van het tweede nummer, Epitaph, breekt de Tivoli in tweeën. Oordoppen zijn vanaf dit punt een keiharde vereiste. God Is An Astronaut speelt hard. Snoeihard. De bas dreunt onverbiddelijk door tot in elke vezel van je lijf en iedere klap van de drummer landt als een mokerslag in het gezicht.
Vanaf dat moment is de show een aaneenschakeling van hoogtepunten. Precies daar ligt de kracht van de gebroeders Torsten en Niels Kinsella, die de band in 2002 oprichtten. De muziek klinkt het ene moment lieflijk en wonderschoon, om seconden later volkomen verwoestend uit te halen. Die extreme dynamiek houdt de spanning er anderhalf uur lang moeiteloos in.
Extra cadeau
Vooral het recente materiaal excelleert. De nummers van het elfde album Embers blinken uit door de oosters aandoende instrumentatie, waarbij subtiele toevoegingen als sitar en tanpura de zware gitaarmuren doeltreffend openbreken. Als extra verrassing, bovenop de reguliere setlist, krijgt TivoliVredenburg nog een onverwacht cadeau. De band speelt Forever Lost, een knik naar hun geprezen debuutalbum dat een jubileum viert.
God Is An Astronaut bewijst vanavond glashelder waarom ze al jaren tot de onbetwiste top van de instrumentale post-rock behoren. De meedogenloze combinatie van volume, beheersing en een uitgeklede lichtshow maakt dit een van de betere concerten van dit voorjaar. Het is wachten tot deze avond bovenaan de eindejaarslijstjes opduikt.
Leuke review! Die dynamiek was inderdaad voelbaar. Ik heb ze ondetussen 4 keer gezien en nooit eerder klonken ze zo rauw. Respect wat voor show ze hadden neergezet zonder een tweede gitarist of pianist. Echt voortreffelijk goed!
Een kleine opmerkinge. End of the beginning is het debuutalbum uit 2002. Forever lost staat op “All is violent, all is bright”, hun tweede plaat uit 2005.