Vierendertig jaar. Zo lang draait de soundtrack van Aladdin al mee. Toch bewijst de RTM Stage in Ahoy dat de composities van Alan Menken nog geen greintje aan brute kracht inleveren. Waar organisator Cinema in Concert eerder scoort met episch geweld als Gladiator en Lord of the Rings, krijgt zaterdagavond de straatrat uit Agrabah de meedogenloze arena-behandeling.
Wat direct opvalt zodra de film op het gigantische scherm start: dit is geen stoffige nostalgietrip voor de aanwezige dertigers en jonge gezinnen. Dit is een vlijmscherpe muzikale rit die belachelijk actueel aanvoelt.
Trillingen in je maag
Op het podium staat geen conventionele rockband, maar het voltallige Residentie Orkest onder leiding van dirigent Ben Palmer. Zodra de immense strijkerssectie en blazers aanzwellen, voel je de trillingen in je maag. Boven de tientallen muzikanten draait de originele Engelstalige film. Je kijkt naar een scherm, maar je ondergaat een meedogenloos liveconcert.
Menken combineert grootse, westerse symfonieën naadloos met donkere, Midden-Oosterse toonladders. Mysterieuze, kronkelende melodieën maken razendsnel plaats voor pure adrenaline.
Pak bijvoorbeeld de vroege achtervolgingsscène op de bazaar. Het slagwerk en de handpercussie beuken er ritmisch in en ademen de theatrale bravoure van een strakke Broadway-productie.
Tekstschrijver Howard Ashman legde met Menken de basis voor deze energieke stijl, maar overleed in 1991. Tim Rice nam het roer strak over voor tracks als ‘One Jump Ahead’ en bewaakt die snelle drive in de rest van de film perfect.
Kippenvel bij Friend Like Me
Het eerste echte kookpunt volgt wanneer Aladdin in de Cave of Wonders dondert en de Geest ontwaakt. Hier trekt het orkest de boel definitief open. Tijdens ‘Friend Like Me’ ontketenen de koperblazers een gecontroleerde chaos.
Trompetten, hoorns en trombones blazen dwars door de animatie heen en trekken een muur van geluid op. Herkenbare melodieën wisselen continu af met diepe, onheilspellende instrumentale stukken zodra schurk Jafar in beeld verschijnt. Duimendik kippenvel!
Na een pauze van een halfuur klapt het orkest er direct weer bovenop. Het moment dat Aladdin als prins bij het paleis arriveert, markeert de tweede climax. Tijdens ‘Prince Ali’ rammen de strijkers, percussie en blazers samen tot één kolossale geluidsexplosie.
Het is ijzersterk hoe het orkest de hele avond met muzikale thema’s smijt. Je herkent feilloos het heroïsche motief als de hoofdrolspeler in actie komt, terwijl de zaal even later muisstil toekijkt bij de trage, loepzuivere uithalen van het superromantische ‘A Whole New World’. Jammer dat hier geen livezang bij komt kijken, maar slechts een kniesoor die daarom maalt.
Uitmuntende voorstelling
Vergis je niet: twee uur lang synchroon spelen met een filmscore vereist moordende precisie. Het Residentie Orkest levert zaterdag geen sfeerverhogend achtergrondmuziekje af, maar trekt de volledige hoofdrol naar zich toe. Ze claimen RTM Stage met een compromisloze uitvoering en bewijzen genadeloos dat deze soundtrack na ruim drie decennia nog altijd de live-impact heeft van een mokerslag.