dark

Dak eraf bij laatste editie Hoge Bomen Festival in Den Bosch: Meatallica onbetwiste hoogtepunt

Het doek valt voor Hoge Bomen. Na jaren aan de Oosterplas in Den Bosch beleeft het festival zijn allerlaatste editie. Stijgende vergunningskosten, torenhoge beveiligingseisen en de fors opgelopen huurprijs van de idyllische locatie maken een vervolg financieel onmogelijk. Een zuur einde voor een geliefd festival, maar wel één dat afscheid neemt met een knal. Een verslag van een zeer geslaagde dag.

Het eerste akkoord van Once hangt nog nauwelijks tussen de dennenbomen of de rillingen lopen al over onze armen. Geen voorzichtige opbouw of aftastend begin, maar vanaf de eerste seconde volle bak. Die eer is aan Rearviewmirror, een Nederlandse Pearl Jam-tribute die de lat voor de rest van de dag direct hoog legt.

Ondanks het vroege tijdstip stroomt het veld voor het podium verrassend snel vol. Als de zon iets na 14.00 uur door de bladeren breekt, zet zanger Herman klassiekertje Even Flow in. Met zijn stembereik én rauwe snik komt hij akelig dicht in de buurt van Eddie Vedder. Indrukwekkend.

Tijdens Black gebeurt er iets bijzonders. De frontman stapt ineens van het podium, loopt zingend een complete ronde door het publiek en raakt daarbij geen noot verkeerd. Na Jeremy en het kolkende Alive roept de band het publiek op beelden te delen via sociale media.

Rearviewmirror werkt duidelijk aan zijn naamsbekendheid, en dat is niet meer dan terecht. Voor iedereen die steeds naast een kaartje grijpt voor de peperdure en razendsnel uitverkochte stadionshows van Pearl Jam, is dit een uitstekend alternatief.

Oasis

Waar Rearviewmirror vrijwel iedereen weet te overtuigen, blijkt Oasis Undercover toch wat meer een liefhebbersact. ,,Zijn er nog mensen in Den Bosch die bij de comebackshows in Engeland zijn geweest?” vraagt de zanger. Vooraan gaat één hand aarzelend omhoog. Veelzeggend. Oasis blijft nu eenmaal een band waar je van moet houden.

Aan de uitvoering ligt het in ieder geval niet. Met zonnebrillen, trainingspakken, opgetrokken schouders en een haast ongeïnteresseerde uitstraling benaderen de muzikanten de Gallagher-broers tot in de kleinste details.

Muzikaal staat het bovendien als een huis. Bij Wonderwall, Champagne Supernova en Don’t Look Back in Anger zingt het publiek alsnog uit volle borst mee.

Muse

Musest laat vervolgens zien dat een tributeband meer kan zijn dan een nostalgische jukebox. Verrassend genoeg opent de groep met Muse’ nieuwste single Unraveling, een keuze die laat zien dat de band zijn repertoire blijft vernieuwen.

Ook visueel wordt uitgepakt met speciaal meegenomen ledschermen die voor een echte stadionuitstraling moeten zorgen. Juist daarom is het jammer dat de gitaar van de zanger in de mix te zacht staat. De karakteristieke, scheurende fuzz ontbreekt, waardoor nummers als Plug In Baby wat aan kracht verliezen.

Toch blijft er een ijzersterke show overeind. De vocalen zijn loepzuiver, de samenzang klopt perfect en de setlist dendert zonder haperingen richting Knights of Cydonia. De eerste serieuze moshpit van de dag is een feit. Met een betere geluidsmix had Musest zomaar de beste act van het festival kunnen afleveren.

Metallica

Daarna is het de beurt aan Meatallica, zonder twijfel een van de sterkste Metallica-tributebands van Nederland. De groep moet improviseren doordat de vaste zanger kampt met hardnekkige stemproblemen en zich beperkt tot gitaarwerk. Een ander bandlid neemt halsoverkop de zang voor zijn rekening.

Dat is even wennen, maar hij brengt de nummers met zoveel overtuiging dat het nauwelijks afbreuk doet aan de show. Ook het decor mag er zijn. Vier iconische witte kruizen, rechtstreeks geïnspireerd op Master of Puppets, domineren het podium.

De band opent gedurfd met Battery en kiest later ook voor Welcome Home (Sanitarium), bepaald geen vanzelfsprekende festivalkeuze. Het publiek slikt de gok moeiteloos. Vooraan ontstaat al snel een kolkende circlepit. Sommige bezoekers deinzen geschrokken achteruit omdat het er wel erg stevig aan toegaat, maar dat zegt vooral iets over de intensiteit van de show.

Na One ontploft het terrein volledig tijdens Enter Sandman. Het Oosterplas verandert even in één groot gekkenhuis.

Rammstein

Na zo’n optreden ligt de lat voor afsluiter Vannstein bijzonder hoog. Helaas weet de Rammstein-tribute die verwachtingen niet waar te maken. Van een band die Rammstein eert, verwacht je militaire precisie en overweldigend spektakel.

Op beide fronten blijft het achter. De pyro oogt bescheiden en bestaat uit dezelfde vlammenwerpers die een uur eerder ook al bij Meatallica werden gebruikt. Ook muzikaal valt er het nodige aan te merken. De Duitse uitspraak van de zanger overtuigt niet altijd en de setlist roept vragen op.

Met een beperkte speeltijd kies je liever voor klassiekers dan voor nummers als Pussy, Angst en Dicke Titten, waardoor grote publieksfavorieten ontbreken. Voeg daar een geluidsmix aan toe die de meedogenloze kracht van Rammstein mist, en je houdt de minst overtuigende act van de dag over.

Tot ziens, Hoge Bomen!

Als de laatste noten hebben geklonken, doven de lichten definitief boven de Oosterplas. Den Bosch neemt afscheid van een festival dat ondanks alle financiële tegenwind een waardige en vooral sterke laatste editie neerzet.

Ook buiten het hoofdpodium hing de hele dag een ontspannen sfeer. Op het kleine plein, waar onafgebroken rockklassiekers klonken, ontstond een gemoedelijke ontmoetingsplek. Gezinnen klapten hun strandstoeltjes uit, oudere bezoekers gingen ouderwets uit hun dak en de speciaalbieren vonden gretig aftrek.

Hoge Bomen heeft de afgelopen jaren veel wind gevangen, maar deze Bossche eik gaat uiteindelijk strijdend en met opgeheven hoofd tegen de vlakte.

Wie o wie springt er in de bres om Den Bosch weer een fijn coverbandjesfestival te geven?

Share
Tweet
Share
Share
Pin it
Share
1 reactie
Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *