“Zijn er vanavond fans in de zaal?” Een retorische vraag, en dat weet de dirigent zelf ook dondersgoed. Overal waar je in de zaal kijkt, lichten de kleurrijke gewaden van personages uit Avatar: The Last Airbender op. Vooraan loopt een theedrinkende oom Iroh, achterin zoeken meerdere Katara’s hun stoel op. Het is duidelijk: 20 jaar na dato verovert deze animatieserie nog steeds alle harten. De fans kregen dit weekend een betoverend concert voorgeschoteld in een zo goed als uitverkocht RTM Stage in Rotterdam.
De show opent met een korte documentaire op het immense bioscoopscherm achter het orkest. De beelden leggen helder uit waarom deze reeks sinds 2006 zo’n onuitwisbare indruk achterlaat en anno 2026 nog altijd geldt als een van de bestbeoordeelde animatieseries ter wereld.
Het geheim van die tijdloosheid ligt voor een aanzienlijk deel bij de eigenzinnige, vernieuwende score van componist Jeremy Zuckerman. Vanavond krijgt zijn werk een heruitgevonden, bijna drie uur durende jubileumbehandeling.
Absolute wereldklasse
De dirigent leidt de avond niet alleen met zijn baton, maar ook met het charisma van een meesterverteller. Zijn passie voor de materie druipt van elke aankondiging af. Zodra de strijkers de eerste aanzet van de Opening Theme inzetten, verdwijnt het kille beton van Ahoy en stappen we chronologisch door de drie boeken van het verhaal.
De absolute wereldklasse van de muzikanten op het podium valt direct op. Zuckermans muziek verwerpt de bombastische Hollywood-symfonieën en kiest voor een gedetailleerd, oosters georiënteerd klankpalet.
Een liggende harp?
Aan de zijkant van het podium bespeelt een Aziatische muzikante uiterst geconcentreerd een instrument dat het best te omschrijven valt als een liggende harp. Elke precieze tokkel galmt machtig mooi door de zaal tijdens The Boy in the Iceberg.
De vier vocalisten – twee vrouwen, twee mannen – gebruiken hun stemmen niet om teksten te zingen, maar zetten ze in als rauwe instrumenten. Ze klinken betoverend en loepzuiver in de serene momenten, maar produceren angstaanjagende, dierlijke klanken zodra The Avatar State op het scherm ontwaakt.
Legendarische scenes
Terwijl Boek 1 (Water) over het scherm vloeit, navigeert het orkest trefzeker. De percussieve, scherpe klanken van Kyoshi Warriors snijden dwars door de vrolijke melodieën van Winter, Spring, Summer and Fall. Tijdens Siege of the North / Ocean & Moon Spirit baadt de zaal in een zee van koel, diepblauw licht.
Het publiek reageert voortdurend hoorbaar. Niet met wilde taferelen, maar met een aandachtige focus die enkel breekt door spontane juichkreten als een geliefde melodie herkenbaar inzet, of als een van de vele legendarische scenes op het bioscoopscherm voorbijkomen, zoals de blokkade op zee en hoe Aang die vakkundig weet te omzeilen.
Het eerste deel glijdt naadloos over in Boek 2 (Aarde). Hier ontdekken we de zwaartekracht van Zuckermans herziene arrangementen. Appa’s Lost Days komt als een mokerslag aan in de zaal. De violen huilen het verdriet van het ontvoerde beest geweldig mooi de zaal in.
Strijd tussen goed en kwaad
De dreiging bouwt zich verder op in de industriële drumpatronen van The Drill / Ba Sing Se themes en het beklemmende Lake Laogai. Een muzikaal ankerpunt volgt met Zuko Alone en de climax van Crossroads of Destiny. De koperblazers en strijkers vechten hier een duel uit dat de dunne grens tussen goed en kwaad feilloos vertaalt naar geluid.
Een welkome pauze van twintig minuten geeft de zaal even ademruimte. De urgentie van de serie keert echter direct terug als Boek 3 (Vuur) aanbreekt. Dieprood licht zet het orkest in een warme, agressieve gloed tijdens Into Fire Nation Territory. De percussie klettert harder en urgenter, de blazers scheuren door de melodielijnen heen tijdens The Day of Black Sun en The Firebending Masters.
Wanneer mogen we weer?
Toch ligt de ware kracht van deze jubileumtournee niet in het bombast, maar in de opperste emotie. Het absolute, onbetwiste hoogtepunt van de avond is geen vurige veldslag, maar het moment waarop oom Iroh en Zuko elkaar op het doek, na een lange en bittere strijd, innig omhelzen. Binnen de thema’s van Zuko’s Scar zwellen de instrumenten prachtig aan. Kippenvel!
Als de laatste, troostende noten van het Ending / Avatar Aang theme langzaam wegebben en het bioscoopscherm op zwart gaat, explodeert Ahoy. Een minutenlange staande ovatie is de enige juiste reactie op deze uitputtingsslag die Avatar in Concert ons levert.
Het orkest bewijst vanavond overtuigend dat de muziek van Avatar geen simpele achtergrondvulling is. Het is een volwaardig, gelaagd meesterwerk dat moeiteloos overeind blijft in een grote concertzaal.
Wanneer mogen we weer?