Airbag in Hedon: muzikale perfectie zonder bezieling

Het concert van progrocksensatie Airbag in poppodium Hedon is een bijzondere gebeurtenis. Normaal gesproken bivakkeert het Noorse gezelschap steevast in De Boerderij in Zoetermeer, het officieuze clubhuis van de Nederlandse prog-community. Nu, nota bene op Pakjesavond, debuteert de band na 25 jaar in Zwolle. Hier staat geen publiek dat wacht op een moshpit, maar een menigte die klaarstaat om zich te laten onderdompelen in melancholische geluidslandschappen. Welkom in de wereld van Airbag!

Als de band rond 21.45 uur – had dat niet eerder gekund? – opent met Dysphoria, afkomstig van het gloednieuwe album The Century of the Self, wordt direct duidelijk waarom deze Noren zo’n indrukwekkende reputatie hebben opgebouwd. Het geluid staat als een huis.

Airbag speelt in Hedon progrock op zijn allermooist: breed uitwaaierende tapijten van toetsen, ondersteund door een ritmesectie die staat als een betonnen fundering. Vooral het grommende basgeluid van Anders Hovdan valt positief op; het geeft de zweverige composities precies de ‘body’ die ze live nodig hebben.

Knap, maar afstandelijk

De absolute smaakmaker is, zoals verwacht, gitarist Bjørn Riis. Zijn spel is de levensader van de band. Zodra hij zijn snaren aanslaat, hoor je de onmiskenbare invloed van David Gilmour. Het zijn die slepende, huilende solo’s waar de liefhebber van smult en die de muziek naar een hoger, bijna filmisch niveau tillen.

Maar precies bij Riis wringt vanavond ook de schoen. Terwijl zijn gitaar jankt van emotie, staat de man zelf erbij alsof hij op zaterdagochtend zijn boodschappenlijstje afwerkt in de supermarkt. Waar genregenoten zoals John Petrucci van Dream Theater hun solo’s kracht bijzetten met lichaamstaal of een vertrokken gezicht, speelt Riis met een dodelijke efficiëntie. Het is knap, maar ook afstandelijk.

Braaf

Die afstandelijkheid blijkt de rode draad van de avond. Airbag is zonder twijfel de meest introverte band die we in tijden op een poppodium hebben gezien. Anderhalf uur lang wisselen de heren geen woord met de zaal. Geen ‘Hello Zwolle’, amper introducties, niets. Ze laten de muziek spreken.

Dat is een artistieke keuze die respect verdient, maar het maakt de show ook braaf. Te braaf. Het contrast met het concert van de Canadese band Mystery, dat we enkele weken geleden in TivoliVredenburg zagen, is groot. Daar spatte de bezieling en de emotie van het podium; je voelde de connectie tussen muzikant en publiek. Die magie blijft in Hedon uit. We kijken naar vakmannen die hun werk doen, niet naar artiesten die hun ziel blootleggen.

Geen vocale krachtpatser

Tijdens Tyrants and Kings en Redemption wordt ook duidelijk dat zanger Asle Tostrup live zijn beperkingen kent. Hij levert verdienstelijk werk en zijn stemkleur past perfect bij de studio-albums, maar vanavond is hij geen vocale krachtpatser. Zijn bereik is vrij beperkt en in de uithalen vliegt hij soms hoorbaar uit de bocht. De instrumentale overmacht van de band maskeert veel, maar niet alles.

En toch, als we puur naar de composities luisteren, valt er weinig te klagen. Nummers als Colours en Erase zijn ronduit pareltjes. De setlist in Hedon bouwt gestaag op naar een climax, waarbij de band in de toegift pas echt zijn spierballen toont. De encore duurt bijna een half uur en bevat het epische Machines and Men en het drieluik Homesick. Hier komt de kracht van Airbag volledig tot wasdom: lange, meeslepende stukken waarin de tijd lijkt te vertragen.

Kwalitatief hoogstaand

Airbag levert in Zwolle een kwalitatief hoogstaand concert af. De ritmesectie staat strak, de gitaarsolo’s zijn van wereldklasse en de lichtshow ondersteunt de sfeer adequaat. Maar wie hoopt op een show, komt bedrogen uit. Airbag kleurt keurig binnen de lijntjes. Het is mooi, het is sfeervol, maar het mist de rauwe rand en de menselijke connectie die een goed concert transformeert in een onvergetelijke ervaring.