In de RTM Stage in Rotterdam bewijst Philzuid dat een van de beste films aller tijden pas écht impact maakt met honderd man op het podium. Star Wars: The Empire Strikes Back met live orkest is een magistrale, zintuiglijke ervaring, die vrijdagavond helaas kortstondig werd verstoord door een pijnlijk technisch mankement.
Het is een bijzonder gezicht: duizenden mensen die op een ijskoude avond richting Ahoy trekken, velen gehuld in shirts met afbeeldingen van Darth Vader of Yoda.
En dan, iets na 20.00 uur, is er die ene, allesbepalende klap op de pauk, direct gevolgd door het schetterende koper dat iedereen blindelings herkent. BAM-bada-babaaa! Kippenvel!
Iconische gele letters
Zodra de iconische gele letters over het gigantische scherm rollen en de openingsfanfare van John Williams door de zaal schalt, schieten her en der handen de lucht in.
Het is geen beleefd applausje zoals je dat in het Concertgebouw ziet; het is pure ontlading. Hier zit een zaal vol liefhebbers die de film waarschijnlijk al twintig keer hebben gezien, maar hem nu voor het eerst echt voelen.
Bloedvorm
Philzuid, onder leiding van de energieke Britse dirigent Anthony Gabriele, steekt vanaf de eerste maat in absolute bloedvorm. Waar je thuis op de bank achteloos een zak chips opentrekt tijdens de openingsscènes, dwingt het orkest je nu naar het puntje van je stoel (in Ahoy voorzien van lekker rood kussentje).
De strijkers snijden loepzuiver door de lucht tijdens de ijzige scènes op de planeet Hoth, terwijl de zware blazerssectie de dreiging van het Keizerrijk fysiek voelbaar maakt in je onderbuik. Gabriele dirigeert niet alleen de muziek, hij dirigeert de emotie van de zaal. Zijn timing met het beeld is akelig perfect; elke zwaai van zijn stokje landt synchroon met de actie op het witte doek.
Nachtmerrie
Maar dan, na een klein halfuur, voltrekt zich de nachtmerrie van iedere organisator. Midden in de spanning flikkert het scherm meermaals en valt soms zelfs het beeld volledig weg. Zwart. De muziek stopt abrupt.
Een ongemakkelijke stilte daalt neer over de duizenden hoofden in de zaal, die op de tribunes aan de zijkanten na nagenoeg uitverkocht is. Een omroeper meldt zich met de mededeling waar niemand op zit te wachten: technische problemen. “Het spijt ons”, klinkt het door de speakers.
Het is pijnlijk om te zien hoe dirigent Gabriele, die de energie net zo lekker aan het opbouwen was, zichtbaar teleurgesteld van de bok stapt en het podium verlaat. Het haalt de vaart volledig uit de avond, een doodzonde bij een film die juist drijft op tempo en ritme.
Toch toont het publiek zich van zijn beste kant. Er wordt niet gefloten of gemord; in plaats daarvan krijgt de afdruipende dirigent een bemoedigend, bijna troostend applausje mee. Tien minuten lang staren we naar een leeg scherm en een werkloos orkest.
Veerkracht
Gelukkig blijkt de techniek herstelbaar. Zodra het beeld terugkeert, toont Philzuid zijn ware klasse en professionaliteit. Geen opwarmtijd, geen aarzeling: het orkest herpakt zich onmiddellijk. Binnen drie tellen zitten ze weer in diezelfde, hoge versnelling alsof er niets gebeurd is.
Sterker nog: wanneer de Imperial March, het beroemde thema van Darth Vader, wordt ingezet, lijkt het orkest uit wraak nog net iets harder en venijniger te spelen. De donkere, militaristische klanken denderen door Ahoy en doen de technische flater snel vergeten.
Dit alles bevestigt wat velen al wisten: The Empire Strikes Back is cinematografisch gezien de sterkste uit de saga, maar met deze live-uitvoering wordt de film naar een eenzaam hoog niveau getild. De interactie tussen de muzikanten en de film is na de onderbreking weer naadloos. Je vergeet bijna dat er honderd mensen live zitten te werken, tot je oog weer valt op de strijkstokken die heerlijk op en neer dansen onder het projectiescherm.
Verlangen naar 2026
De grote opkomst in Rotterdam – de vloer is stijf uitverkocht – bewijst dat de formule ‘film met orkest’ springlevend is. In een tijd van streamingdiensten en kleine schermpjes verlangt het publiek naar onderdompeling, naar een gedeelde ervaring.
Ondanks de hapering levert Philzuid een topprestatie die smaakt naar meer. Als de aftiteling rolt, is de vraag niet óf, maar wanneer we terug mogen komen. De geruchtenmolen draait al op volle toeren: naar verluidt staan de concerten voor Return of the Jedi gepland voor 2026. Als de techniek dan ook meewerkt, wordt dat een avond zonder smetjes, want aan het orkest zal het zeker niet liggen.