Tommy Karevik zit met een diepe capuchon over zijn kop op een zilveren troon van doodshoofden, midden tussen de sissende rookblazers en vuurspuwers op het podium van de 013. Naast hem staat Clémentine Delauney in een strakke zwarte overall het strot uit haar lijf te zingen. Geen twijfel mogelijk: Kamelot heeft voor deze allereerste editie van hun eigen Kamfest alles uit de kast getrokken. Een verslag van een heerlijke avond van symfonische metal.
Gotische kandelaars, groteske ‘standbeeldvalken’, duistere ornamenten en een strakke mini-catwalk waar de bandleden continu gebruik van maken. Het Kamelot-decor in 013 ademt oogt vanavond als een gotische kerk, een beklemmend decor van hun nieuwste conceptalbum Dark Asylum.
De balkons mogen dan gesloten blijven deze eerste avond, de benedenverdieping staat ramvol. En dat is verdiend. Kamelot koestert al jaren een bijzondere band met Nederland. In welk ander land krijg je een tweedaags indoorfestival met topklasse symfonische metal zo massaal van de grond? Nergens.
Bombast en technische perfectie
Dat ze hier staan als absolute headliner is allesbehalve een verrassing. Door de jaren heen zijn ze uitgegroeid tot misschien wel de allerbeste symfonische metalband van dit moment. En terecht, want er zijn niet zo heel veel bands die veertien platen kunnen uitbrengen en daarbij zichzelf keer op keer lijken te overtreffen.
Bombast gaat in de 013 moeiteloos hand in hand met technische perfectie. De band onder leiding van gitarist Thomas Youngblood is simpelweg in bloedvorm. Karevik oogt en klinkt superstrak, een meester-entertainer die de 013 moeiteloos om zijn vinger windt.
De show begon eerder op de avond al snoeihard met Ashen World, waarbij gastzangeres Ignacia Fernández direct vuur toevoegde aan het geheel. Karevik koos meteen de catwalk om intens contact te maken met de voorste rijen fans.
‘Dit wordt een epische avond’
Vanaf seconde één zit de energie er vol in. Zonder concessies beuken The Great Pandemonium en Rule the World door de zaal, waarna de zanger even de tijd neemt om het publiek toe te spreken. “Dit wordt een epische avond”, verkondigt hij met een brede grijns. “Dit volgende nummer houden jullie van, getuige het aantal views op YouTube. En YouTube liegt niet!”
Het blijkt de aankondiging voor Liar Liar (Wasteland Monarchy), een van hun allerbeste nummers. Een heerlijk stampende, snelle retro-track die door het complete publiek van voor tot achter wordt meegezongen.
Het kersverse veertiende album Dark Asylum – dat luisteraars meeneemt naar de griezelige gangen van een omgebouwde kathedraal waar wetenschap, geloof en waanzin elkaar kruisen – krijgt uiteraard een hoofdrol. “We hebben nu anderhalve maand een nieuw album uit, willen jullie er eentje horen?” vraagt Karevik. “Dit was de tweede single: Godlike Alchemy.” De strakke riffs van Youngblood snijden vervolgens als een warm mes door de boter.
‘Houston, we have a problem!’
Toch gaat niet alles vlekkeloos. Vlak voor een volgend nummer kapt de microfoon van Karevik ermee. Geen paniek of chagrijn bij de frontman: met zijn charme en uitstraling lacht hij het mankement zo weg. “Houston, we have a problem!” roept hij grijnzend wanneer de techniek na wat gepriegel weer werkt. “Hier staan geen machines, maar mensen. Alles kan gebeuren in livemuziek”, zegt hij.
Via het strakke Karma, Revolution en Nocte Veritas stoomt de formatie door naar New Babylon, waarin gastzangeressen Clémentine Delauney en Ignacia Fernández opnieuw laten zien wat ze in huis hebben. Ze zien er niet alleen beeldschoon uit in hun gotische kleding, ze beschikken beide over een dijk van een strot. De een zingt loepzuiver als een engel, de ander grunt met de schaamteloze orkaankracht van een demon. Die dynamiek tilt de show naar een flink hoger niveau.
Zee van telefoonlichtjes
“We willen jullie uitnodigen in de Dark Asylum”, klinkt het vervolgens voor de titeltrack van de nieuwe plaat. Maar Kamelot laat niet alleen spierballen zien. Tijdens de adembenemende ballade Ivy, My Dear verandert de 013 in een adembenemende zee van telefoonlichtjes.
Het is het moment waarop Karevik volop de ruimte krijgt voor zijn emotionele stemgeluid. In Nederland is hij door zijn iconische bijdragen aan de Ayreon-shows een absolute publiekslieveling, en ook vanavond zingt hij de pannen van het dak.
Kamelot-vlag!
Het tempo gaat daarna weer vliegensvlug omhoog met One More Flag in the Ground, waarbij Karevik met een grote Kamelot-vlag tussen de uitslaande vlammen en rookkolommen door rent. Tussendoor wordt ook de jarige drummer nog even luidkeels toegezongen door een uitzinnige zaal.
Na de theatrale troonsessie tijdens Sanctuary en het snelle Veil of Elysium verdwijnt de band kort naar de coulissen, om terug te keren voor een verpletterende toegift met March of Mephisto en Sacrimony (Angel of Afterlife).
Kamelot bewijst in Tilburg dat symfonische metal anno 2026 niet hoeft te verdrinken in klinische perfectie, maar leeft door pure theatrale overgave, bravoure en vakmanschap.
Karevik sluit de set af met de woorden: “Tot morgen!” En gezien de kolkende respons in de 013 zal die zaal morgen opnieuw afgeladen vol staan.
Ook wij zijn er morgen weer bij!
