Een halflege zaal op een doodgewone dinsdagavond. Honderd man, hooguit. Voor een band van het kaliber Unearth – de absolute pioniers die samen met giganten als Parkway Drive eigenhandig de zero’s-metalcore definieerden – is dat een ronduit magere opkomst. Een band van deze statuur verdient simpelweg beter.
Het siert de veteranen uit Massachusetts mateloos dat ze vanavond in de Tilburgse Hall of Fame domweg weigeren om ook maar een béétje gas terug te nemen. Integendeel.
Piepjonge drummer
Terwijl de zaal halfleeg is, mept de piepjonge drummer Dylan met een kamerbrede, haast aandoenlijke grijns zijn drumvellen nu al aan gort. Frontman Trevor Phipps (48) duwt ondertussen de microfoon bruut in het gezicht van een fan op de eerste rij, die ongedwongen een loeizware grunt de zaal in brult.
“Dank je wel dat jullie deze dinsdag met ons willen doorbrengen”, grijnst Phipps even later oprecht naar het plukje volk.
Absolute bloedvorm
Direct daarna trapt de band het gaspedaal dwars door de betonvloer met Mother Betrayal. Een mokerslag van hun achtste album, ontstaan toen gitarist Buz McGrath tijdens de pandemie ver buiten zijn comfortzone trad. Dat hoor je. Het is dynamisch, hoekig en snijdt aan alle kanten.
Tijdens This Glorious Nightmare en de immense hit Zombie Autopilot – met die onweerstaanbare, melodische deathmetal-lead die je in 2004 op MySpace overal hoorde – bewijzen de drie gitaristen hun absolute bloedvorm. Ze persen, al synchroon headbangend op een waanzinnige snelheid, de meest vuige riffs uit hun gitaren.
Unearth smeedt hier de perfecte symbiose tussen Europese melodeath en Amerikaanse hardcore. De baslijnen van bassist Dave Small ronken daar smerig onderdoor. En achter de kit regeert dus die nieuwe aanwinst, Dylan. “He is the fucking new guy”, lacht Phipps, bewerend dat de onvermoeibare stuiterbal de komende jaren de vaste motor van de band blijft. Volkomen logisch, want zijn energie is zó gruwelijk aanstekelijk.
Meedogenloos en superstrak
De Amerikanen walsen meedogenloos en superstrak chronologisch verder door hun setlist. Het venijnige This Lying World laat horen hoezeer Phipps zijn eigen vocalen de laatste jaren heeft doorontwikkeld. Zijn screams snijden dieper, zijn grunts voelen voller.
Voordat de band The Great Dividers inzet, grijpt de brulaap even het woord voor een felle, gefrustreerde uithaal naar ‘de kwaadaardige politici’ die deze wereld momenteel in hun greep houden. De breakdown die volgt nog veel harder, precies zoals het hoort.
Bij My Will Be Done ontploft de Hall of Fame dan eindelijk écht. Phipps dirigeert met zijn compromisloze attitude een bescheiden circlepit uit de pakweg honderd aanwezigen. Als afsluiter knalt Black Hearts Now Reign verrassend uit de speakers. Een welkom cadeautje voor Tilburg, want dit is een extra nummer op de setlist vergeleken met de rest van de Europese tour.
Aan de korte kant
Eerdere shows klokten volgens de Spotify-statistieken op amper veertig schrale minuten. Vanavond tikken we net de vijftig minuten aan. Aan de korte kant voor een internationale headliner, dat wel. Maar ze spelen dan ook onafgebroken in de allerhoogste versnelling.
Phipps belooft dat de band volgend jaar terugkeert met een kersvers album en nodigt de bezwete overlevers in de zaal uit voor een biertje. “Koop alsjeblieft onze merch en kom lekker chillen”, klinkt het amicaal.
Die oproep komt niet voor niets. Je kunt je na vanavond serieus afvragen of het financieel überhaupt nog rendabel is voor een grootheid uit Massachusetts om voor zo’n select gezelschap de longen uit het lijf te schreeuwen.
Zeven jaar geleden vulden ze nog met gemak de kleine zaal van de 013, nu vechten ze in een kleinere setting. Maar Unearth toont vanavond werkelijk geen greintje arrogantie. Ze spelen met een bezieling alsof ze een afgeladen weide op Wacken Open Air platwalsen. Het bewijst dat deze grondleggers van de extreme metalcore hun genre niet alleen spelen, maar volop beheersen.
En dat dwingt het allerhoogste respect af!