The Fortunate Sons in Bibelot: prachtige ode aan CCR

Een deelname aan een talentenjacht kan veel doen, maar in het geval van The Fortunate Sons heeft het hun carrière ingrijpend veranderd. Sinds hun optredens in The Tribute: Battle of the Bands zijn ze uitgegroeid tot een vaste waarde in het livecircuit, met tientallen shows per jaar, vaak uitverkocht. Zaterdagavond is dat niet anders: de grote zaal van Poppodium Bibelot in Dordrecht staat afgeladen vol.

Zodra de eerste, log rollende tonen van Born on the Bayou klinken, is het alsof Bibelot wordt meegezogen naar de zompige moerassen van Louisiana. De zanger, met zijn kenmerkende rauwe stem, roestig maar warm, zet gelijk de toon. “Gezellig dat jullie er zijn”, zegt hij met een glimlach. “We gaan een feestje bouwen. Met CCR, jullie allen wel bekend, neem ik aan?” Het publiek lacht: de toon is gezet!

’Nu kan er gelinedanced worden!’

Green River volgt met een strakke groove, en het publiek beweegt mee alsof het de rivier zelf is: golvend, traag, maar onstuitbaar. Bij Cotton Fields maakt de band ruimte op het podium. “Dan kan er gelinedanced worden”, roept de bassist lachend. De song klinkt, net als het origineel, als een zonnige zondagmiddag op een Amerikaanse veranda: een heerlijke countrysong pur sang.

De gitarist neemt dan, na vier nummers, even het woord. “Anderhalf jaar geleden stonden we in de andere zaal”, zegt hij, wijzend naar de achterwand. “Een kleinere zaal. Nu staan we hier, uitverkocht.”

Groots meezingkoor

De set bouwt gestaag op, met Who’ll Stop the Rain en Bad Moon Rising die Bibelot veranderen in een massaal meezingkoor. Susie-Q krijgt een lang uitgesponnen gitaarsolo die even ruw als elegant is, gevolgd door I Put a Spell on You, dat zinderend van spanning klinkt. De zanger gromt en fluistert afwisselend, alsof hij zelf betoverd is door het nummer.

Bij Proud Mary gaat het dak er voor het eerst helemaal af: het refrein galmt als een echo door de Bibelot. Daarna raast Travelin’ Band voorbij als een op hol geslagen trein, strak en vol vuur, en als de band daarna publieksfavoriet Fortunate Son inzet, knijpen de muzikanten er een paar extra decibellen uit. De zaal danst, springt, zingt. Wat een plezier!

Stukje geschiedenis

Halverwege de set neemt de zanger even gas terug. “Even een stukje geschiedenis”, zegt hij. Hij vertelt over de begindagen van CCR, toen de band nog onder een andere naam speelde en wat onbekendere nummers opnam. “Dit nummer komt van hun debuutalbum”, zegt hij, waarop hij Porterville inzet: een zeldzaam pareltje dat niet vaak op hun setlist staat. Typisch zo’n onverwacht moment dat laat zien dat The Fortunate Sons meer zijn dan een doorsnee tributeband.

Later op de avond komt er een knipoog naar hun eigen geschiedenis. “Een kleine twee jaar geleden deden we mee aan The Tribute Battle of the Bands”, vertelt de drummer. “Hebben mensen dat meegekregen?” De zaal juicht instemmend. “Voor de man links van mij”, zegt hij, wijzend naar de zanger, “groeide dat uit tot het begin van iets moois. De bekendste Almelose kroegbaas ter wereld!” De zanger krijgt een oorverdovend applaus, haalt zijn schouders op en zegt droog: “Dank voor de prettige samenwerking, het was een geslaagd gebeuren.”

De set dendert voort met Midnight Special, Have You Ever Seen the Rain? en Long as I Can See the Light: nummers die de zaal volop doen dansen. De jolige bassist lacht en grolt, gooit zijn hoofd in de nek en lijkt elk moment een dansje te gaan doen.

Heerlijke chemiehandel

De chemie tussen de bandleden werkt vanavond ronduit aanstekelijk. Ze klinken bovendien écht als CCR, niet als een slappe imitatie. De solo’s zijn scherp, soms jazzy, en geven ruimte aan improvisatie. Zoals het een goede tributeband betaamt!

Voor de finale keren de ‘sons’ nog één keer terug voor Up Around the Bend, en al bij de beginriff kolkt de Bibelot van vreugde. Oudere stellen zingen met gesloten ogen, vriendengroepen met kalende mannen slaan elkaar op de schouder. Eén groot feest van herkenning en plezier!

Geen poespas, geen grootse show, enkel muziek die recht uit het hart komt. The Fortunate Sons doen precies wat ze moeten doen: de geest van CCR levend houden, met eerbied, plezier en een glimlach. En terwijl de zaal langzaam leegstroomt, blijft er maar één gedachte hangen: sommige muziek veroudert nooit, ze verandert alleen van stem.