Het gebeurt niet vaak dat een band zijn publiek trakteert op een album in zijn geheel, van de eerste tot de laatste noot. Toch is dat precies wat de Canadese progrockband Mystery zondag doet in TivoliVredenburg. Hun meesterwerk Delusion Rain bestaat tien jaar, en in plaats van een nostalgische terugblik kiezen ze voor iets intiemers: het album integraal spelen en daarmee opnieuw tot leven wekken.
De band opent met een eerste set vol klassiekers en nieuw werk van hun recente album Redemption (2023). Is This How the Story Ends is meteen Mystery op zijn best: krachtig, helder, gedragen door Jean Pageau’s expressieve zang.
Hij beweegt in de goedgevulde Pandora-zaal als een dirigent die zijn eigen emoties aanstuurt: armen wijd, ogen gesloten, soms glimlachend naar de eerste rij. Zijn band klinkt hecht, zelfverzekerd, en verrassend fris voor muzikanten die al bijna veertig jaar meedraaien.
Tamboerijn en klarinet
Travel to the Night en Superstar brengen meer tempo in de set. De huilende gitaren van Michel St-Père snijden dwars door je ziel, de toetsen klinken helder en zuiver. Pageau pakt af en toe een tamboerijn, speelt wat toetsen en zelfs een korte klarinetlijn: kleine details die hun optreden persoonlijk maken. Tussen de nummers door richt hij zich tot het publiek: “We zijn heel blij om voor het eerst in Utrecht te spelen!”, roept hij enthousiast.
De set vervolgt met Behind the Mirror, How Do You Feel? en Shadow of the Lake, waarbij Mystery’s typische melancholie steeds meer aanzwelt. De band bouwt elk nummer zorgvuldig op, laag voor laag, alsof ze een landschap schilderen (zoals te zien op hun vele prachtige albumcovers).
Wat een meesterwerk!
Na een korte pauze verschijnt op het doek achter de band de artwork van Delusion Rain, en de stemming in de kleine Pandorazaal slaat om. Waar het eerste deel een opwarmronde was, voelt dit tweede deel als de reden waarom iedereen hier is.
De gelijknamige albumopener Delusion Rain opent zacht, bijna aarzelend. Akoestische gitaren, een langzaam ademende melodie. Dan zwelt het geluid aan: St-Père’s gitaar klinkt breed en warm en Pageau’s breekbare stem glijdt daar moeiteloos overheen. Het is muziek op zijn allermooist.
If You See Her en The Last Glass of Wine brengen zachtere momenten in de Pandora, bijna een filmische melancholie, gedragen door harmonieën die haast tastbaar lijken. Het zelden gespeelde The Willow Tree grijpt terug naar de akoestische sfeer van Genesis’ Foxtrot, met subtiele toetsenpartijen en een zanglijn die zich langzaam ontvouwt.
Halverwege richt St-Père zich tot het publiek. “Onze oude zanger was verdwenen”, vertelt hij. “We wisten niet welke kant we op moesten. Toen vonden we deze man.” Hij wijst naar Pageau, die zijn hand op zijn hart legt. “Delusion Rain heeft alles voor ons veranderd.”
Groots, bombastisch en emotioneel
Het slotstuk, A Song for You, is twaalf minuten lang pure catharsis. De band speelt geconcentreerd, maar met vuur. De gitaarsolo halverwege is bloedmooi: melodisch, helder, en precies lang genoeg om ademloos naar te luisteren.
De toegift, Through Different Eyes en The Preacher’s Fall, voelt als een laatste omhelzing. Twee en een half uur muziek, exclusief pauze, is voorbijgevlogen.
Mystery klinkt vanavond groots, bombastisch, maar nooit overdadig. Wat Delusion Rain ooit betekende voor de band, laat Mystery voelen aan iedereen in de zaal: wederopstanding, warmte, en de kracht van melodie. Dit was niet zomaar een jubileumconcert, maar een hergeboorte. En misschien wel een van de mooiste avonden die Tivoli dit jaar heeft gehoord.
Geweldig review, alleen dient klarinet een dwarsfluit te zijn