Haken is in de loop der jaren uitgegroeid tot een van de beste progmetalbands van het moment. In het Muziekgebouw in Eindhoven spelen ze hun grootste en meest speciale set in Nederland tot nu toe. Bekijk hieronder enkele video’s van het Haken concert!
Haken speelt voor een zittend publiek in het Muziekgebouw hun nieuwste album Fauna integraal, en dat betekent ruim een uur lang verdwalen in een weelderig, muzikaal regenwoud. Vanaf de eerste noot grijpt de band de enkele honderden aanwezigen bij de lurven en laat ze niet meer los.
De show opent met The Last Lullaby, een nummer dat door zijn atmosferische start meteen binnenkomt. Toch voelt de eerste helft van de avond wat wrang aan. Het geluid hapert – de gitaren klinken te zacht, de zang te hard. Het zorgt ervoor dat de metalen onderstroom die Haken zo krachtig maakt, soms niet helemaal doorkomt.
Vooral in nummers als Taurus en Sempiternal Beings, die normaal barsten van de energie, lijkt het geluid de spanning eruit te halen. Het contrast is groot: Jennings’ stem is loepzuiver, maar door de mix krijgt het wat teveel nadruk, terwijl de gitaren zich een weg proberen te banen door het geluidslandschap.
Gelukkig zijn de songs van Fauna ijzersterk. Ondanks het ongebalanceerde geluid blijft de band overeind, gedragen door hun muzikale kwaliteit en de rijke gelaagdheid van het nieuwe materiaal. Vooral Nightingale en het dynamische Beneath the White Rainbow weten te raken, al is het vooral door de emotionele kracht van de composities zelf.
Elephants Never Forget, met zijn speelse en technische passages, toont de veelzijdigheid van Haken, maar ook hier mist de punch die live zo essentieel is. Toch eindigt de eerste set sterk met Eyes of Ebony, waarin de melancholieke melodieën iedereen even stil krijgen.
Na de pauze lijkt het geluid ineens een stuk beter – alsof de technicus flink op zijn kop heeft gekregen. Het verschil is direct merkbaar bij Puzzle Box. De gitaren knallen nu zoals het hoort, de balans is terug en Haken klinkt eindelijk zoals je van ze verwacht: bombastisch, gelaagd, maar altijd in controle. De rest van de avond verloopt vlekkeloos op geluidstechnisch gebied.
Cockroach King is, zoals altijd, een publiekstreffer. De bandleden genieten zichtbaar van hun eigen muzikale speelsheid (Hypnotizeeee!), en de complexiteit van het nummer komt nu perfect over. Het instrumentale nummer Nil by Mouth laat de virtuositeit van de bandleden schitteren, terwijl 1985 de hele zaal meevoert naar een nostalgisch, synth-getint proglandschap (Genesis anyone?). De energie in de zaal is merkbaar hoger nu de geluidstechniek de band niet langer tegenwerkt, en het publiek reageert uitbundig op elke muzikale twist.
Een ietwat saai drum- en toetsensolo-intermezzo breekt het tweede deel even op. Vervolgens gaan we de laatste fase in met de emotionele Canary Yellow en het krachtige Drowning in the Flood. Nu het geluid goed is, komen de zware riffs en complexe ritmes aan als een mokerslag.
Na een staande ovatie keert Haken terug voor de grande finale: Visions. Dit epische stuk neemt de hele zaal op sleeptouw met zijn bombastische opbouw en onvoorspelbare wendingen. De band zet alles op alles en sluit de avond af met een spektakelstuk dat zowel oude als nieuwe fans tevreden stelt.
.