Alter Bridge krijgt er dit jaar geen genoeg van. Na een eerdere show in een halfvol Ziggo Dome en een passage in Groningen, strijkt de Amerikaanse rockmachine maandagavond neer in Tilburg. Het is alweer hun vijfde keer in 013 en hun 23e optreden in ons land in totaal. Een indrukwekkend aantal, maar de trouwe achterban in de bloedhete zaal vindt die overdaad geen enkel probleem.
Laten we de feiten niet mooier maken dan ze zijn: op de plaat is Alter Bridge al een jaar of tien het heilige vuur kwijt. De productie van recente albums klinkt vaak zo vlak dat je met een loep naar de ziel moet zoeken. De kwaliteit van AB III en Fortress wordt bij lange na niet meer gehaald.
Maar hier, weggestopt in het zweet van een intieme clubshow, valt de ware natuur van de band direct op zijn plek. Alter Bridge is en blijft zo’n band die je van dichtbij moet voelen, niet in een zaal als de Ziggo Dome waarin de band al snel verdrinkt in de eigen sound.
Alter Bridge is muzikaal een van de betere bands in het genre, maar op de een of andere manier missen deze Amerikanen het vermogen om tienduizenden stadionfans in te pakken.
Waar tijdgenoten als Sabaton of Volbeat hun shows optuigen met vuurspuwende tanks en catwalks, doen Mark Tremonti en co het slechts met een doek met een bandlogo en wat flikkerende lampen. Dat is hun goed recht, maar een echte stadionband zal Alter Bridge om die reden nooit worden.
Lichte geluidsproblemen
De echte fan zal snel opmerken: meer heeft Alter Bridge ook niet nodig. En ergens is dat ook zo. Zet deze vier gasten op een podium met een muur van versterkers, en ze spelen elke twijfel over hun relevantie genadeloos aan gort. Zoals ook vanavond in de 013, waar ze een van hun betere shows in Nederland optekenen.
Tijdens de eerste helft van de show kampt de geluidsmix helaas wel met flinke kuren; zo staat de iconische gitaar van Tremonti ronduit zacht afgesteld. Het technisch meesterlijke intro van Cry of Achilles en de brute groove van Metalingus (iets later in de set) vallen daardoor een tikkeltje in het water. Zonde, want je wílt die heerlijke riffs van Tremonti gewoon voelen scheuren.
Gelukkig herpakt de energie zich razendsnel. Wanneer Myles Kennedy het publiek tijdens diezelfde Metalingus dwingt tot de inmiddels obligate sitdown, ontploft de vloer. Pure chaos, zoals we het graag zien. Het poetst het geluidsdipje in één rake klap weg.
Niet uitverkocht
Wat opvalt: de bovenste balkons van 013 blijven vanavond potdicht. Dat had Alter Bridge ongetwijfeld anders gezien, maar het is ergens ook weer niet zo gek. Als de gemiddelde rockfan zijn portemonnee zojuist heeft moeten omkeren voor een prijzig Pinkpopweekend, en je telt daar de eerdere Nederlandse optredens van de band dit jaar bij op, is het logisch dat de spoeling iets dunner wordt.
Dat Alter Bridge de vloer wél ramvol krijgt met fans die uit volle borst meeschreeuwen met setlist-verrassingen als Disregarded en het vertrouwde Open Your Eyes, bewijst een ongekende loyaliteit. Zo kun je het ook zien.
Magnum opus
Het absolute kippenvelmoment van de avond blijft natuurlijk Blackbird. Alles wat Alter Bridge in de kern zo ongenaakbaar maakt, balt zich samen in dit heerlijke epos. De emotie die Kennedy enkel met zijn stem creëert snijdt door de lucht, de gelaagde opbouw dwingt tot absolute stilte en die befaamde dubbele gitaarsolo op het einde boort zich dwars door je ruggengraat.
De (zoals altijd) loepzuivere stem van Kennedy vormt vanavond in de 013 een prachtig contrast met de momenten waarop Tremonti zelf de zanglijnen pakt, zoals tijdens Burn It Down. Het gruizige van de gitarist naast het buitenaardse bereik van de frontman werkt nog altijd betoverend goed.
Na ongeveer anderhalf uur spelen volgt met een vlijmscherp en moddervet Isolation het slotakkoord. De band vertrekt echter niet direct. Minutenlang blijven de mannen hangen bij de dranghekken, waar ze plectrums uitdelen en zorgvuldig de meegenomen vinylplaten van de voorste rijen signeren. Het tekent de pure ‘muzikanten-band’ die ze altijd bleven, wars van vermoeiende sterallures.
In een hedendaags festivallandschap dat steeds vaker leunt op voorgekauwde TikTok-momentjes en goedkope confettikanonnen, overleeft Alter Bridge op louter spierballen en vakmanschap. Een grootse stadionband in de traditionele zin van het woord worden ze misschien nooit, maar hier in 013 pakken ze de zaal in op de énige manier die er echt toe doet: met pure hardrock die staat als een onbreekbare bunker. Tot de volgende aflevering!