Katatonia, de Zweedse meesters van de melancholische metal, vieren hun dertigjarig bestaan zondagavond niet met confetti en vuur, maar met een set die in de Melkweg voelt als een loodzware deken. De zaal is tot de nok toe gevuld, voornamelijk met vijftigplussers die weten dat je deze muziek niet ondergaat met moshpits, maar met gesloten ogen.
Waar de platen van Katatonia, en zeker het recente Nightmares as Extensions of the Waking State, vaak uitblinken in ingetogenheid, laat de band in de Melkweg direct zijn tanden zien. “Come on, Amsterdam!”, brult zanger Jonas Renkse al na amper een minuut. Een vrij bijzondere groet van een man die doorgaans verscholen gaat achter zijn lange lokken.
Het decor in de grote zaal van de Melkweg is functioneel en strak. Centraal staat het drumstel op een forse verhoging, een platform dat gedurende de avond gretig wordt gebruikt door de gitaristen om hun riffs extra kracht bij te zetten.
Achter de band staan drie rechthoekige LED-schermen, waarop visuals voorbijglijden die sterk leunen op de esthetiek van hun albumcovers. Vogels, grauwe texturen, abstracte vormen en meer van dat soort spul.
Totaal niet baanbrekend, maar de stroboscopische lichteffecten die synchroon lopen met de grommende riffs zorgen alsnog voor een mooi geheel.
Zwaartekracht en chemie
“Wij zijn Katatonia uit Stockholm,” mompelt Renkse na het tweede nummer. Hij bedankt het publiek dat ze op deze zondagavond de bank hebben verruild voor de concertzaal.
Wat vrij snel opvalt, is dat Katatonia live een stuk zwaarder klinkt dan op de plaat. Nummers als Rein en Nephilim krijgen live een rauwe, bijna fysieke lading. De basgitaar staat straf afgesteld en dreunt door tot in het diepste van je ziel, terwijl de drie gitaristen een muur van geluid optrekken die paradoxaal genoeg nergens modderig klinkt.
Nog belangrijker: er is duidelijk sprake van spelplezier. Waar prog-acts soms verzanden in statisch staren naar hun fretboards, zie je hier een heerlijke chemie. Renkse laat zich regelmatig omcirkelen door zijn gitaristen, die al headbangend de zware grooves uit hun instrumenten persen.
Het is die combinatie, de lieflijke, betoverende somberheid van Renkse’s stem tegenover het brute geweld van de instrumentatie, die Katatonia een unieke live-act maakt.
Winterse soundtrack
De setlist in de Melkweg leunt met vier nummers stevig op het nieuwe werk, waarbij vooral Wind of No Change eruit springt. Dit is Katatonia in optima forma: traag, slepend en doordrenkt van die heerlijke tristesse. Met andere woorden: een perfecte soundtrack voor de donkere maanden die voor ons liggen.
Oudere tracks als Old Heart Falls en July worden uiteraard ook met gejuich ontvangen en naadloos ingeweven tussen het nieuwere materiaal.
Een abrupt einde
Toch is de avond niet vlekkeloos. Na iets meer dan tachtig minuten zit het er alweer op, en dat voelt wrang voor een band met zo’n rijk oeuvre. Het ontbreken van publieksfavorieten als My Twin, Decima en Deliberation is een gemiste kans en laat een lichte leegte achter.
De set voelt hierdoor net iets te compact. Gelukkig maakt de toegift veel goed. Als afsluiter wordt Forsaker ingezet, een lekker ‘cadeautje’ voor de fans van het hardere werk. De polyritmiek en de agressieve ondertoon van deze Katatonia-classic zorgen voor een laatste energie-injectie.
Meesters van de melancholie
Katatonia bewijst zodoende in Amsterdam dat ze na drie decennia nog steeds relevant zijn. Ze zijn niet de band van de grote showelementen of het oeverloze gepraat, maar meesters in het creëren van een show waarin je even helemaal kunt verdrinken. En op een regenachtige zondag in november is dat precies wat we nodig hebben.
Ik heb niks meer hier aan toe te voegen dan te zeggen……super lekkere avond behalve dat t voorprogramma niet mijn ‘amuse’was.
Wat een geweldige band!