Vergeet de standaard lichtshow met wat zwenkende spotjes en een verdwaalde stroboscoop. Wat Biffy Clyro vrijdagavond in de AFAS Live neerzet, is geen decor: het is architectuur van licht.
Vanaf de eerste seconde wordt duidelijk dat de Schotten niet naar Amsterdam zijn gekomen om simpelweg hun liedjes te spelen, maar om een nieuwe standaard te zetten voor hoe een rockshow eruit hoort te zien.
‘Biffy’ bouwt met verticale lichtbalken en ingenieuze constructies een visuele wereld die de muziek niet ondersteunt, maar versterkt tot in het extreme.
Opsluiting in licht
Dat visuele geweld bereikt al vroeg een hoogtepunt. Terwijl de openingsklanken nog door de AFAS Live galmen, ontvouwt zich tijdens ‘Hunting Season’ een bizar schouwspel. Een lading verticale lampen vormt een kooi rondom het trio, waardoor de bandleden letterlijk opgesloten lijken te zitten in hun eigen geluidsmuur.
Combineer dat met de agressieve flikkerlampen op de vloer en je hebt een podiumbeeld dat claustrofobisch en geniaal tegelijk is. Het is alsof de brute kracht van de muziek gevangen moet worden gehouden om te voorkomen dat de AFAS Live explodeert.
Maar laten we terugspoelen naar de entree, want die sluit naadloos aan bij dit technische vernuft. Bij opener ‘A Little Love’ is het podium gehuld in donkerrode lampen. Zanger Simon Neil staat als een koning boven aan een speciaal gebouwde trap. Terwijl hij gitaar speelt, daalt hij langzaam af. Pas als hij beneden is en het refrein erin klapt, breekt de hel los.
Technisch vernuft
De wisselwerking tussen de techniek en de zwetende massa in de zaal is continu voelbaar. Tijdens ‘That Golden Rule’ blazen tientallen grote lampen, verstopt achter een doorzichtige sluier, de zaal bijna omver. Het nummer voelt vanavond als een snelle metaltrack: technisch zo ingewikkeld dat je hersenen kraken, maar met een groove die je dwingt te bewegen. Amsterdam verandert in een kolkende massa, precies zoals Biffy het wil.
Dat de band overal over nagedacht heeft, blijkt wel bij ‘Who’s Got a Match?’. Neil zoekt contact, niet met een ingestudeerd praatje, maar met licht. Hij schijnt met een felle zaklamp de donkere zaal in, speurend over de hoofden, controlerend of iedereen dat refrein wel meeblèrt. Het antwoord is duidelijk: de AFAS Live eet uit zijn hand.
Schoonheid in de chaos
Toch is het niet alleen maar beuken. Voor ‘Shot One’ klimt Neil terug naar de top van zijn ‘minikasteel’. Een verdieping lager staan twee violisten die de hoekige rock van een warme, bijna filmische gloed voorzien. Onder die donkerblauwe lampen krijgt de track een Editors-achtige vibe.
Er is echter een gemis op het podium: bassist James Johnston zit in rehab. Een aderlating voor de fans, maar vervangster Naomi speelt de sterren van de hemel. Tijdens ‘Friendshipping’, opgedragen aan James, voel je de lading in de zaal. Een mooie ode aan vriendschap, verpakt in een klassieke Biffy-track met een groove die staat als een huis.
De setlist is een lesje in dynamiek. Na het rustpunt van ‘Space’, waarbij duizenden hoofden vanaf het balkon gezien synchroon deinen, trapt de band het gaspedaal weer in met ‘Wolves of Winter’. Hier keert die waanzinnige lichtshow weer terug: er worden figuren in de lucht getekend, strak getimed op de maat van de hoekige riffs en pompende drums. Het is een waar schouwspel op zich.
Kippenvel en meezingers
En dan die refreinen. Man, die refreinen. ‘Biblical’ maakt zijn naam waar. Zelden klonk dit nummer zo massief. De “woo-woo” op het einde wordt door zesduizend kelen overgenomen en zorgt voor kippenvel tot achter in je nek.
Even later verschijnt er bij ‘Black Chandelier’ een grote Schotse vlag vooraan in het publiek. Het is misschien wel de ultieme Biffy-song: na één keer horen zit dat onweerstaanbare refrein voor altijd in je systeem gebeiteld. Het galmt door de Bijlmer alsof het een voetbalstadion is.
Tussen al dat geweld door is er ruimte voor humor en intimiteit. Neil kondigt een singalong aan. “Dit is Let It Be”, grijnst hij, om vervolgens lachend ‘Machines’ in te zetten. Het podium wordt pikkedonker, op één spot na. Gehurkt op de trap, met alleen een akoestische gitaar, houdt hij de zaal in een wurggreep. Prachtig gedaan.
Verdict
Naar het einde toe wordt de trukendoos nog één keer omgekeerd. Bij ‘The Captain’ voel je pas écht hoe goed de geluidsmix is. Die grommende baslijn gaat dwars door merg en been. En natuurlijk, traditiegetrouw, is Neil zijn shirt al lang kwijt. ‘Living Is a Problem Because Everything Dies’ begint met die heerlijke, lelijke gitaar-jengel die naadloos overgaat in een strakke groove.
Ze sluiten af met ‘Many of Horror’. Nog één keer trekken band en zaal alle registers open. Zelfs de grootste zuurpruim staat hier met een brok in de keel.
Biffy Clyro bewijst vanavond in honderd minuten en ruim twintig nummers dat ze niet alleen muzikaal, maar ook visueel aan de absolute top staan. Het spelplezier druipt ervan af, de productie is van wereldklasse en de energie is ongekend. Zijn ze klaar als headliner voor de grootste festivals? Met deze show speelt Biffy – fuckin’ – Clyro de meeste headliners met gemak van tafel.
Ik had het niet beter kunnen verwoorden, stond net achter de Schotse vlag en heb genoten van een superavond. Zou mij inderdaad niet verbazen als deze band in no-time top of the bill wordt. Heb ze jaren geleden als voorprogramma van Snow Patrol gezien en was toen al razend enthousiast 💪
Het was inderdaad een geweldig licht en geluidspektakel en samen met de anderen op de eerste rijen was het meezingen geblazen. Topavond, mooi omschreven in je recensie.
De 4e keer dat ik ze gezien heb. 2× op een festival en nu de 2e keer in de Afas, wat een geweldige band is dit! Het wordt alleen maar beter. De geweldige visuele show en de 2 violisten voegt een nieuwe dimensie toe!
Geweldig gisteren en toprecentie!