Eenentwintig shows in vijfendertig dagen voor de Belgische band Hippotraktor. Reken maar uit: dat is keihard werken, kilometers vreten en avonden achter elkaar tot het gaatje gaan. Dat moordende tourschema tekent alles vanavond. “We zijn een beetje op”, bekent frontman Stefan De Graef tegen het einde van de set met een veelzeggende grijns richting de zaal. “Een beetje moe ook.”
Dat je na drie weken op de weg zo scherp staat te spelen, zegt alles over het werkethos van deze Belgische formatie. Het mag inmiddels een goede gewoonte heten: dit is alweer hun 25e show op Nederlandse bodem in ongeveer drie jaar tijd.
Het mag duidelijk zijn: de zuiderburen zijn maar wat dol op ons, en andersom groeit de liefde met de minuut. Stiekem beginnen we dit gezelschap zelfs boven hun verwante Belgische broeders van Psychonaut te verkiezen, waar Stefan De Graef overigens als enig bandlid van die band ook deel van uitmaakt.
Het concert in een uitstekend bezochte Willem Twee – knap, gezien de show pas kort geleden werd aangekondigd – barst direct uit zijn voegen met Oblivion Walker. Die opener knalt er zo vol op dat het voelt alsof er een orkaan openbarst zodra De Graef zijn strot opentrekt. Zijn schreeuw snijdt dwars door de ruimte alsof Mozes eigenhandig de zee in twee splijt; je wordt vanaf de eerste tel compleet omver geblazen.
Meeslepend en loodzwaar
De toon is gezet. Hippotraktor smeedt progressieve post-metal die groots, meeslepend en loodzwaar aanvoelt. De muziek beweegt tussen de ritmische sloopkogels van Meshuggah, de monumentale energie van Gojira en de gelaagde diepgang van The Ocean, Amenra en Mastodon.
Waar ze ooit begonnen als trio en na hun debuut-EP P’eau uitgroeiden tot een vijftal, vinden ze op hun debuutalbum Meridian en vooral op hun hagelnieuwe plaat Annihilist hun definitieve vorm. Dat nieuwe album is hun artistieke hoogtepunt tot nu toe; er staan alleen maar knallers op, en vanavond passeren de beste daarvan de revue. Slechts twee tracks van de laatste schijf blijven op de plank liggen, en terecht.
In absolute bloedvorm
Na die verpletterende start schakelt de band moeiteloos door naar Stasis, waarin brute breakdowns en verstilde, melodische hooks elkaar meesterlijk afwisselen. De set dendert voort via het technisch vernuftige Builder of Eden en het hypnotiserende I Breathe. I Am.
De heren verkeren in absolute bloedvorm. De Graef is daarbij een ongeleid projectiel op het podium. Vaak staat hij zijwaarts opgesteld richting het publiek, terwijl hij op een eigen, klein drumstel heerlijk meespeelt met de vaste drummer. Hij deinst onophoudelijk op en neer, zoekt de uithoeken van het podium op, slaat tijdens een meedogenloze uithaal terloops een arm om een medebandlid en gaat als een bezetene op in de muziek.
‘Kom dichterbij!’
Tussen het geweld door zoekt hij de verbinding: “Kom dichterbij, let’s see you fucking move! Wij zijn Hippotraktor uit België, het is supergoed om weer terug te zijn in Den Bosch. We brengen onze nieuwste plaat mee, hebben jullie ‘m al gehoord?”
Het middenblok met Everything Is Permissible en A Different Now laat opnieuw horen waarom deze band heer en meester is in de opbouw. Ze werken met engelengeduld naar die typische muzikale climax die bijna elk nummer siert. Ja, door die herkenbare structuur valt de band soms een tikkeltje in herhaling, maar in het compacte uur dat we in Den Bosch voorgeschoteld krijgen, is dat geen enkele straf. Puur genieten.
“We brengen jullie nu terug naar waar deze band begon”, kondigt De Graef na drie kwartier aan, waarna Manifest the Mountain als een natuurkracht door de zaal rolt: de belichaming van hun debuutthema waarin een eenzame dwaler betekenis zoekt in wind, water en bergen. Met de verwoestende afsluiter Beacons trekken ze nog één keer alle registers open. Zowel de zaal als de band kan meer dan tevreden terugkijken op deze avond.
Een voorrecht
Met zo’n 32.000 maandelijkse luisteraars op Spotify verdient dit gezelschap zonder twijfel een veel groter podium, al blijft hun complexe, loodzware geluid voor het grote publiek misschien wat lastig te verteren.
Ergens is dat een regelrecht voorrecht: bands van dit kaliber ervaar je het allerliefst van dichtbij, in een zweterige zaal waar elke basnoot nog fysiek door je ribbenkast trilt. Hippotraktor heeft het zware touringschema omgezet in pure spierballentaal. Een natuurkracht op Nederlandse bodem die je simpelweg moet ondergaan! Tot snel!