Als een violiste haar strijkstok op de snaren legt voor Mozarts Lacrimosa, en DJ Asco nog geen seconde later een nietsontziende technokick door de Grote Zaal van TivoliVredenburg vuurt, voel je aan alles dat zich hier iets volstrekt uitzonderlijks afspeelt. De brute botsing tussen een traditioneel orkest en compromisloze rave voelt op papier misschien als heiligschennis, maar de naadloze manier waarop het hier gebeurt, bewijst dat Utrecht afgelopen weekend iets heel speciaals heeft meegemaakt.
Op vier grote, rechthoekige schermen achter het podium flitst onophoudelijk de term ‘CAOS’ voorbij. Het is de naam van de tour en tegelijkertijd een knipoog naar wat de Italiaanse producer op het podium aanricht. Asco heeft in eigen land de status van een superster bereikt door klassieke meesterwerken meedogenloos te verbouwen tot beukende technosongs. Dat de nieuwsgierigheid in Nederland groot is, blijkt uit de afgeladen zaal; de show was maanden van tevoren al strak uitverkocht.
De keuze voor deze specifieke zaal in Tivoli is briljant. Het halfronde, imposante podium biedt precies de ruimte die nodig is voor het leger aan muzikanten dat de dj heeft meegenomen. Tientallen lokale koorzangers, trompettisten en strijkers omringen zijn draaitafels. Een visueel spektakel dat de elektronische muziek direct een menselijke adem geeft.
Meester in de opbouw
Asco toont zich een absolute meester in de opbouw. De Italiaan trekt de zaal moeiteloos in zijn greep en weet exact wanneer hij de muzikale climax moet afdwingen. Hij vuurt sissende rookkanonnen af, telt met zijn vingers de drops af en springt in het heetst van de strijd met beide benen bovenop zijn eigen installatie.
Beneden op de vloer is al snel amper ruimte meer om fatsoenlijk te bewegen. Het publiek stuitert schouder aan schouder, waardoor we halverwege de set de tribunes opzoeken. Vanaf daar ontstaat een perfect panoramisch zicht op het kolkende schouwspel beneden.
Onverwachte wendingen
De setlist zit vol briljante contrasten en onverwachte wendingen. Tijdens Insomnia krijgt de iconische, gejaagde dancetrack van Faithless ineens een bloedmooie, trage orkestrale opbouw met zware strijkers. Het eist de volledige aandacht van de zaal op.
Samuel Barbers Adagio For Strings – van zichzelf al een emotioneel zwaar en gelaagd stuk – krijgt een rauwe EDM-behandeling die de oorspronkelijke dramatiek intact laat, maar het ritme genadeloos de 21e eeuw in sleurt. Fuga grijpt diep terug in de barok, om even later snoeihard over te lopen in de massale euforie van Right Here Right Now.
Bezoeker uit publiek
Toch draait de show niet alleen maar om maximaal volume. De set zit vol verrassingen die de dynamiek levend houden. Op een gegeven moment haalt Asco pardoes een bezoeker uit het publiek om de triangel te bespelen, een ontwapenend moment dat de zaal luid laat juichen.
Ook gunt hij zijn muzikanten volop de ruimte. Twee zangeressen eisen de hoofdrol op tijdens een breekbare uitvoering van You’re Not Alone, en even later stapt een violist vol in de witte stroboscopen voor een weergaloze solo tijdens het bombastische Fortuna. Het levert meermaals zichtbaar kippenvel op de tribunes op.
Donderwolken
Zelfs donkere, meer introverte tracks als Apnea, Distropia en Empatia krijgen door de blazers en het aanzwellende koor een theatrale diepte die je bij reguliere technosets mist. Time / We Come Alive en het meeslepende Lost Again rollen als donderwolken door de zaal, gedreven door een meedogenloze ritmesectie.
“Ik ben ongelofelijk dankbaar dat we deze zaal vanavond helemaal hebben uitverkocht”, roept een bezwete, breed lachende Asco tegen het einde van de rit in de microfoon. Het klinkt oprecht.
Hij heeft de afgelopen uren bewezen dat de ogenschijnlijke chaos van orkest en elektronica in de juiste handen transformeert tot pure harmonie.
Symphony of CAOS slaat een spectaculaire brug tussen het pluche van de concertzaal en het zweet van de rave. Asco dirigeert de clubcultuur vanavond eigenhandig een nieuw tijdperk in.