Pink Floyd Project overrompelt RTM Stage met meest theatrale PF-show allertijden

Pink Floyd Project heeft zich in een stijf uitverkochte RTM Stage definitief gekroond tot de meest theatrale en bombastische Pink Floyd-tributeband ter wereld. Met marcherende kinderen bij Another Brick on the Wall, confronterende protestborden en indringende oorlogsbeelden uit Gaza en Oekraïne op gigantische schermen kreeg het publiek afgelopen weekend een artistieke mokerslag te verwerken.

Wie had gehoopt op een avond vol greatest hits, kwam bedrogen uit. Wish You Were Here, Breathe, Time, Shine On You Crazy Diamond en Have a Cigar? Geen van allen staat op de setlist.

In plaats daarvan kiest Pink Floyd Project voor een veel ambitieuzere route. Het gezelschap verweeft Roger Waters’ meesterwerk The Wall op indrukwekkende wijze met The Final Cut, de bitterzoete en aangrijpende zwanenzang van Pink Floyd uit 1983.

Meest gewaagde productie tot nu toe

Het resultaat is zonder twijfel de meest gewaagde en indrukwekkende productie die de band tot nu toe heeft gemaakt. De voorstelling trok eerder al duizenden bezoekers in de theaters en oogstte ook internationaal lof, met succesvolle optredens in Spanje, België en de Tsjechische Republiek.

Daar speelde de groep zelfs twee uitverkochte avonden in de prestigieuze Staatsopera van Praag. Vanavond landt die monumentale productie eindelijk op Rotterdamse bodem.

The Wall blijft natuurlijk een onaantastbaar meesterwerk, een album dat na ruim veertig jaar nog altijd moeiteloos overeind staat. Juist daarom is het verweven met The Final Cut een gedurfde keuze, zowel muzikaal als inhoudelijk. Dat album is immers al decennialang een bron van discussie onder Pink Floyd-liefhebbers. Zelfs gitarist David Gilmour noemde het later zijn minst favoriete plaat van de band.

En daar valt iets voor te zeggen. The Final Cut voelt meer als een zeer persoonlijke Roger Waters-soloplaat dan als een volwaardig Pink Floyd-album. De muziek neemt geregeld de tijd, de teksten zijn zwaar poëtisch en Waters’ emotionele voordracht schuurt soms tegen klagen aan.

Daardoor verslapt de aandacht in de zaal af en toe. Nummers als The Gunner’s Dream, The Fletcher Memorial Home en de titeltrack The Final Cut vragen veel geduld van bezoekers die vooral zijn gekomen voor de iconische gitaarsolo’s en de grootse, meeslepende sound waarmee Pink Floyd zich in de muziekgeschiedenis heeft vereeuwigd.

Rauwe theatervoorstelling

Dat de productie ondanks de gewaagde opzet moeiteloos overeind blijft, is grotendeels te danken aan zanger Wim Holsappel. Sluit je je ogen, dan is het alsof Roger Waters zelf op het podium staat. Met zijn vele kostuumwissels, overtuigende spel en voelbare toewijding aan de muziek draagt hij de voorstelling van begin tot eind. Holsappel is zonder twijfel de grote ster van de avond.

Ook visueel staat er een productie van uitzonderlijk niveau. Het decor verandert voortdurend, terwijl indringende projecties over de vele transparante doeken glijden. Op een gegeven moment dalen zelfs zware stalen tralies uit het dak van de RTM Stage neer, waardoor de voorstelling een bijna beklemmende intensiteit krijgt.

Tijdens Money, een van de weinige uitstapjes buiten de twee centrale albums, verschijnt de volledige band plotseling achter de tralies van een virtuele gevangenis. Een ijzersterke vondst die naadloos aansluit bij de kille, industriële sfeer van de avond.

Pink Floyd Project in uitverkocht @ahoy. pic.twitter.com/j77p3ogFhe

— RiffReport (@RiffReport) September 27, 2026

Pure voltreffers

Door de nadruk op het materiaal van Roger Waters krijgt Chris Mustamu deze keer een bescheidener rol. Wie Pink Floyd Project eerder zag schitteren met Pulse, weet echter waartoe hij in staat is. Juist daarom maken de momenten waarop hij wél naar voren treedt des te meer indruk.

Liefhebbers van David Gilmours warme, melodieuze gitaarspel moeten even geduld hebben, maar tijdens Comfortably Numb volgt de beloning. Samen met gitarist Henk Bennen blaast Mustamu de RTM Stage volledig open. De iconische gitaarsolo zweeft door de zaal, gedragen door het strakke fundament van toetsenist Willem Friso Wielenga, drummer Elmer Bergsma en bassist Peter Bennen.

De setlist ontvouwt zich als een muzikale en emotionele achtbaan. De energie van Young Lust, The Happiest Days of Our Lives en Mother maakt moeiteloos plaats voor de beklemming van Goodbye Blue Sky, Empty Spaces, Don’t Leave Me Now en Goodbye Cruel World. Zo blijft de voorstelling voortdurend schakelen tussen uitbundigheid, introspectie en pure ontreddering: precies zoals Pink Floyd het ooit bedoeld heeft.

Pure voltreffers

Het echte hoogtepunt volgt tegen het einde. Bij het opzwepende Run Like Hell vliegt heel Ahoy uit de stoelen. De tientallen kinderen verschijnen opnieuw op het podium, om strak mee te marcheren op het stuwende ritme en tot slot tijdens de toegift: On The Turning Away, nu met rode ballonnen in de vorm van hartjes in plaats van protestborden. Een verbindend gebaar in tijden van polarisatie.

Als de zaallichten weer aangaan en de kinderen bij de uitgang door hun trotse ouders worden opgevangen (hoe schattig!), blijft de herinnering aan een unieke avond hangen. Pink Floyd Project neemt grote artistieke risico’s door weg te blijven van makkelijke meezingers en kiest resoluut voor een zwaar, theatraal statement.

Voor de fijnproever betaalt die moed zich dubbel en dwars uit. Pink Floys Project bewijst daarmee voor de zoveelste keer tot de absolute top van het live-circuit te behoren.