Fuck Trump!” Alex Gaskarth grijnst, leunt in zijn mic en dropt een kurkdroge: “Duh.” Terwijl hij zijn rode Ash Ketchum-pet rechtzet, weet de hele zaal: All Time Low is hier niet voor een beleefd praatje, maar om de boel te slopen. De gitaren staan op scherp, de moshpit hunkert naar een uitlaatklep en een uitverkocht 013 is klaar voor een lesje ongefilterde poppunk.
Vanaf de eerste mokerslag van ‘SUCKERPUNCH’ is het duidelijk: All Time Low is niet gekomen om beleefd de hits af te vinken. De bas van Zack Merrick beukt in je borstkas terwijl de eerste moshpit zich al opent alsof er een bom is afgegaan.
Dit is poppunk zoals het bedoeld is: activistisch, luid en met een energie die de muren van de Tilburgse poptempel laat zweten.
Vegas-neon
Het decor is een visuele uppercut. Boven de band prijkt het gigantische logo van hun laatste wapenfeit, een knipoog naar de neon-glitter van Las Vegas die in alle kleuren van de regenboog de zaal in knippert. Eigenlijk de perfecte achtergrond voor een band die balanceert tussen nostalgische punk en moderne klappen.
Want laten we eerlijk zijn: deze gasten draaien al meer dan twintig jaar mee, met vijf Billboard Top 10-albums op zak en een plekje in de legendarische Rolling Stone-lijst voor ‘So Wrong, It’s Right’. Maar vanavond voelen ze niet als veteranen die op hun lauweren rusten.
Grappen en grollen
Tussen de bedrijven door vliegen de grappen over en weer. Jack Barakat, zwaaiend met een knalroze gitaar, maakt zijn bandleden genadeloos af over hun vorderende leeftijd en ‘slechte ruggen’. Een aanstekelijke chemie van een groep vrienden die in 2003 begon en nog steeds weigert volwassen te worden.
Alex bekent dat hij zich in Nederland meer thuis voelt dan in de puinhoop die Amerika momenteel is. “Ik heb deze gezichten gemist,” roept hij, terwijl hij memoreert dat hij zelfs familie in Nederland heeft wonen. De connectie met de zaal is fysiek voelbaar. De 013 is één deinende massa bij krakers als ‘Weightless’ en ‘Poppin’ Champagne’.
De grunt van Gaskarth
Het absolute hoogtepunt van de set is de brute uitvoering van ‘Hate This Song’. Normaal gesproken een samenwerking met de mannen van I Prevail, maar vanavond staat de band er alleen voor.
Dat weerhoudt Gaskarth er niet van om de boel te laten ontsporen. Hij neemt de grunts voor zijn rekening met een rauwheid die je niet direct achter zijn poppy melodieën zou zoeken. Met afstand het stevigste moment van de avond.
Toch weet de band de dynamiek feilloos te bewaken. De overgang van het intieme, akoestische begin van ‘Missing You’ naar de volledige band-explosie is een lesje in spanningsopbouw. En wanneer Taylor Acorn het podium op stapt voor ‘Remembering Sunday’, herinnert de band je eraan dat deze band meer is dan alleen maar snelheid; ze hebben de liedjes die in je kop blijven hitten.
De finale klap
Na een uitstapje naar de gladdere pop van ‘Dirty Laundry’, waar de band gevaarlijk dicht tegen een Ed Sheeran-vibe aanschuurt, wordt de eindsprint ingezet. Hun grootste hit ‘Monsters’, die ooit achttien weken op nummer één stond in de Alternative Airplay Chart, wordt meegebruld alsof het een volkslied is. De energie is op dit punt in de show bijna onhoudbaar.
In de toegift schakelen ze nog één keer op. Derek Sanders van Mayday Parade komt de gelederen versterken voor ‘The Weather’, maar we weten allemaal waar de zaal écht op wacht. Zodra de openingsriff van ‘Dear Maria, Count Me In’ door de speakers knalt, gaan er honderden telefoons de lucht in. Bijna 800 miljoen streams op Spotify, maar hier in de 013 is het gewoon een explosie van pure vreugde en jeugdige rebellie.
All Time Low bewees vanavond dat ze klaar zijn voor de festivals deze zomer. Als ze later dit jaar als subheadliner op Jera on Air staan en daar net zoveel gas geven als in Tilburg, kan de organisatie de EHBO alvast extra pleisters laten bestellen voor alle blauwe plekken in de pit. De poppunk-troon is nog steeds stevig in handen van deze gasten uit Baltimore.