Horizontale vlammenwerpers die als kruisvuur over het podium jagen. Het is een tafereel dat je zelden tot nooit ziet in de 013. Als zanger Marc “Zelli” Zellweger bij The Orphan niet op tijd wegduikt, staat hij zonder wenkbrauwen te headbangen. Het tekent de ambitie van Paleface Swiss: deze band is niet naar Tilburg gekomen om een clubshowtje te spelen, maar om de zaal vakkundig te demonteren.
Vanaf het moment dat I Am a Cursed One start, verandert de vloer in een oorlogsgebied. De Zwitsers hebben hun huiswerk gedaan. Zelli stuiterbalt over het podium als een man die net drie blikken energiedrank heeft weggespoeld met accuzuur. Zijn strot is een wapen, en bij Hatred vuurt hij de woorden af met een venijn dat je in je onderbuik voelt.
’Kleine band’
Toch is het niet alleen maar lomp beukwerk. Tussen het geweld door pakt Zelli zijn moment. “We zijn maar een kleine band uit een klein land,” zegt hij, bijna nederig. Hij memoreert hoe ze eerst in de kleine zaal stonden en nu voor een viervoudige meute spelen.
“Echt fantastisch,” mompelt hij in onverstaanbaar Zwitserduits enthousiasme, waarna de gitarist de boel nog eens extra opjut. Groene lasers snijden door de rook, rookblazers spuwen hun mist de zaal in, en bij de eerste riff van …And with hope you’ll be damned vergeet iedereen die nederigheid direct weer.
Afgekeken bij Corey
Wat opvalt tijdens Nail to the Tooth is de bizarre articulatiesnelheid van Zelli. De man spuugt zijn lyrics eruit met de snelheid van een machinegeweer, een techniek die hij duidelijk heeft afgekeken van Corey Taylor in zijn jonge jaren. Slipknot-vibes alom, maar dan bruter, lomper en zonder maskers.
“Het lijkt erop dat jullie nog niet wakker zijn,” grijnst Zelli halverwege de set, vlak voor hij Withering Flower inzet. Een leugentje om bestwil, want de pit draait al op volle toeren. Hij waarschuwt nog even: “Dit is geen popshow.”
Nee, dat hadden we door. Zeker niet wanneer er tijdens Best Before: Death ineens vier gasten in bananenpakken opduiken in de moshpit. “Ik hou ervan,” lacht de frontman.
Muzikaal dendert de band door als een stoomtrein zonder remmen. De ritmesectie is belachelijk strak; elke breakdown voelt als een klap met een voorhamer op je borstkas. Is het perfect? Nee. Voor de neutrale toeschouwer – als die er al zijn – vloeien de nummers soms wat in elkaar over.
Hitjes gezocht!
Het mist hier en daar nog die ene herkenbare ‘hook’ die het grote publiek pakt. Ze hebben nog net wat meer onderscheidend materiaal nodig om straks de AFAS Live plat te spelen, want op pure agressie alleen red je het daar niet.
Maar die agressie wordt perfect afgewisseld met kwetsbaarheid. Everything Is Fine fungeert als adempauze, een moment van rust dat zowaar zuiver wordt gezongen. En bij River of Sorrows, dat begint met een akoestische transitie, toont Zelli zijn menselijke kant. “Klim op elkaars schouders, ik wil jullie zien,” beveelt hij.
Telefoonlichtjes?!
De zaal verandert in een zee van telefoonlichtjes. Zijn speeches over acceptatie en geluk zijn geen ingestudeerde praatjes; de man meent het. Hij staat daar, open en bloot, voordat hij bij The Gallow weer verandert in een demon en de grootste Wall of Death van de avond regisseert.
Het absolute hoogtepunt qua intensiteit is Let Me Sleep. De beruchte ‘sitdown’. Iedereen, maar dan ook letterlijk iedereen in de 013, zakt door de knieën. Als de breakdown dropt, explodeert de zaal in een chaos van vuur, rook en vliegende ledematen.
De finale Please End Me is de genadeklap. Zelli perst er ‘grunts’ uit die klinken als een krijsend speenvarken, terwijl de vlammen nog een laatste keer de temperatuur opjagen.
Slipknot mag wel uitkijken
Paleface Swiss heeft vanavond bewezen dat ze de underground ontgroeid zijn. De show staat als een huis, de frontman is goud waard en de productie is van een niveau waar menig metalband jaloers op kan zijn.
Slipknot mag wel uitkijken; als deze Zwitsers nog een paar echte ‘hits’ schrijven die net zo blijven hangen als hun vuistslagen, gaan ook de balkons open. Voor nu was dit een van de heftigste shows die 013 in tijden heeft gezien.