Geen langdradige intro’s of pretentieus gedoe: met de vlijmscherpe openingsriff van If You Want Blood (You’ve Got It) claimt tributeband ACinDC direct hun terrein in De Groene Engel. Het Osse poppodium puilt uit, maar de vlam moet nog wel even in de pan slaan. Een verslag van een avond die stroef begon, maar eindigde op de bar.
De zaal zit vrijdagavond tot de nok toe vol met vijftigers die de hoogtijdagen van de hardrock nog in hun DNA hebben zitten. Toch hangt er aanvankelijk een wat afwachtende, bijna tamme sfeer.
Het voelt in het eerste half uur meer als een goed verlichte huiskamer dan als een broeierige club. Het is aan de band, die landelijke bekendheid wierf door Tribute: Battle of the Bands, om de boel open te breken.
Het is de eerste show van 2026 en dat merk je. De heren hebben zeker een klein half uur nodig om de vakantieperiode uit de spieren te schudden. Waar de absolute krakers als Dirty Deeds Done Dirt Cheap en T.N.T. met een heerlijke precisie worden neergezet, voel je bij het minder bekende werk dat de routine er nog niet helemaal ín zit.
Strot van schuurpapier
Het helpt ook niet dat de lichtshow in De Groene Engel vanavond opvallend sober en vooral te helder blijft. Dat mystieke, rauwe randje dat bij een stadion-act hoort, ontbreekt daardoor. Je ziet elk zweetdruppeltje en elke concentratie-rimpel op de voorhoofden van de muzikanten.
Zanger John Blandford moet dan ook keihard werken voor zijn publiek. De respons uit de zaal is eerst nog wat mager, maar Blandford bezit een wapen waar weinig andere zangers aan kunnen tippen: een strot van puur schuurpapier. Zijn stem snijdt dwars door de mix heen en komt angstaanjagend dicht bij het geluid van Brian Johnson.
“Jullie zijn het luidste publiek van het jaar!” grapt hij na een paar nummers. Een knipoog naar het feit dat het jaar pas net is begonnen, maar het werkt. Het ijs in Oss is definitief gebroken.
Geen verkleedpartij
Tijdens Let There Be Rock kantelt de energie volledig. Gitarist Jasper Mouws, die de zware taak heeft om in de huid van Angus Young te kruipen, stopt met ‘spelen’ en begint te zijn.
De manier waarop hij zijn Gibson laat gieren terwijl hij over het podium raast, is puur genieten. Dit is geen simpele verkleedpartij; hier komt een bak energie vrij die de zaal doet trillen.
Bij Back in Black knipoogt de band even naar het collectieve geheugen van de zaal: “Deze kennen jullie vast wel.” Maar de echte diepgang zit in nummers als The Jack. “Wie houdt er hier van de blues?” vraagt Blandford, waarna de band een zompige, slepende groove inzet.
De ritmesectie, met drummer Lambert van den Munckhof en bassist Nick McGrath, legt hier een onwrikbare fundering neer. Een muur van geluid waar geen speld tussen te krijgen is.
Rock-‘n-roll op de bar
Het absolute kookpunt bereiken we tijdens High Voltage. De zanger spot twee vijftigers vooraan die met zo’n bezetenheid staan mee te schreeuwen dat hij ze bijna het podium op trekt. Als vervolgens de loodzware klokken van Hells Bells door de zaal galmen, is er van die tamme sfeer van het begin niets meer over.
De climax is even voorspelbaar als broodnodig. Tijdens Whole Lotta Rosie trakteert Mouws het publiek op zijn karakteristieke schopdansje, maar het is Thunderstruck waar de band écht alle registers opentrekt.
Terwijl de iconische gitaarlijn de zaal in een trance brengt, verlaat Blandford het podium. Hij baant zich een weg door de menigte en eindigt bovenop de bar achterin de zaal, torenhoog boven de zwetende koppen van het publiek. Een vette rock-‘n-roll-move die in een intieme setting als deze maximale impact heeft.
ACinDC bewijst in Oss dat een goede tribute niet afhankelijk is van rookmachines of lasers, maar puur van de liefde voor het vak. Hoewel de band in de eerste set nog wat zoekende was, wonnen de muzikale kwaliteiten het uiteindelijk van de omstandigheden.
ACinDC is geen ordinaire kopie, maar een vlammende herinnering aan waarom deze muziek na vijftig jaar nog steeds relevant is. Oss ging niet direct overstag, maar eindigde diep in het rood. Precies zoals het hoort.