Wat de Zweedse metalcore-kanonnen van Imminence ons dinsdagavond in Tilburg voorschotelden, was geen standaard concert. Dit was The Black Finale, een exclusieve, korte concertreeks waar we-als-muziekliefhebbers-gewoon-bij-moésten-zijn. En ja hoor, 013 was tot de nok toe gevuld. De band beloofde groots, en ze leverden… grotendeels.
Sinds ze deze zomer op Pinkpop stonden, is de hype rond Imminence compleet geëxplodeerd. Dat voel je in de zaal. Het publiek is hongerig en klaar om in die melancholische, maar verwoestende soundscapes getrokken te worden. Je staat hier niet zomaar, je staat hier voor een ervaring.
Schimmig figuur
De introzetting is meteen kicken. Alsof je in een horrorfilm bent beland, loopt er een schimmig figuur gekleed in het zwart dwars door de menigte naar het podium. Zijn enige verlichting is een mysterieuze groene lantaarn die hij bij zich draagt.
Het blijkt een van de muzikanten, die richting dat indrukwekkende podium loopt. Het decor is een soort monochrome spookhuis, met een drumkit die hoog op een troon staat. En die ramen-achtigen achter de drummer? Die lichten in alle kleuren op. Sinister, maar cool.
Schreeuwen in viool
Dan stapt zanger Eddie Berg op. Capuchon op, miniviool in de hand: zijn handelsmerk. Die viool is zijn megafoon voor emotie. De show trapt af met ‘Come Hell or High Water’. Berg schreeuwt in dat kleine instrument, want ja, daar zit dus slim een mic verstopt.
Het gaspedaal gaat meteen vol in. De metalcore knalt erin, melodisch, verwoestend, vintage Imminence. De muzikanten gebruiken elke centimeter van de podiumverhoging om te poseren en die energie de zaal in te smijten.
Waanzinnige grunts
Bergs grunts zijn ronduit waanzinnig. Hij buigt bij elke diepe oerschreeuw spectaculair achterover. Een heerlijke visuele vertaling van de intensiteit van hun metal. De rookwerpers maken het plaatje af: de 013 waant zich in een apocalyptische storm.
Het middenstuk van de set is een stroomversnelling van hun kenmerkende songs. Denk aan de complexe riffs van ‘Temptation’ en de duistere sfeer van ‘Desolation’. Dit is de Black Finale toevoeging in optima forma.
Knap, maar niet helemaal geslaagd
Maar dan, de verrassing. Oplichtende kaarsen verschijnen op het podium. De sfeer wordt even sereen, als een soort candlelight concert. Je voelt de switch aankomen.
Want ja, vier strijkers nemen plaats op krukjes vooraan. De band gaat akoestisch. Songs worden ontdaan van hun brute, elektrische laag. Het is intiem, kwetsbaar. Knap dat ze dit durven, echt waar.
Maar-en-hier-komt-ie: dit is tegelijkertijd het zwakste punt van de avond. De band lijkt dit terrein nog niet volledig te beheersen. De drummer slaat er net te vaak naast. Het haalt de vaart uit de moordende set. Wij horen Imminence gewoon liever met die brute energie!
Na het akoestische blok valt er een dunne sluier neer. Als die weer omhoog gaat, is het tijd voor de finale klap. De sluier weg, de brute elektrische energie terug. De band schiet er weer vol in met ‘Death by a Thousand Cuts’ en ‘Erase’. De dynamiek is terug, de energie is explosief. Al moeten we ook eerlijk zijn zijn: de licht- en rookshow had soms best wat meer mogen knallen om de impact van die muziek écht te matchen.
De climax is gereserveerd voor ‘The Black’. Dit is het nummer waar alles klopt. Het is het ultieme Imminence-statement: drama, die melancholische strijkers, keiharde metal, en een uitbarsting van pure woede. Het eerste échte kippenvelmoment van de avond!
Na bijna twee uur staan we hier met een band die duidelijk in transitie is. Ze houden vast aan hun metalcore-roots, maar reiken naar iets groters, iets theatralers. De momenten dat die strijkers en die verpletterende riffs samensmelten, laten zien hoe immens de potentie van Imminence is om een van de meest essentiële, atmosferische bands in de moderne metal te worden.